Cadeautje van de dag – prachtige zonsondergang

Zoals ik afgelopen week al in een andere blogpost schreef zal ik mijn wandelingen rondom de John Frostbrug enorm gaan missen en dus was het gisteren ook weer niet zó moeilijk om mezelf even een schop onder de kont om een stukje te gaan wandelen. Tot mijn grote verassing wilden de kinderen ook mee en zo gingen we met z’n vieren op pad. Gezien de corona maatregelen ben ik daar normaal gesproken wat terughoudender in, maar gisteravond hielde ik me daar voor heel even niet mee bezig. Wellicht heeft dit er meer mee te maken dat ik weet dat het heel erg rustig is in de avond.

Ik heb op Instagram een nieuwe app ontdekt waarbij je korte filmpjes kan maken die niet aan een stuk doorlopen. Normaal gesproken maar je een video en die plaats je dan op social media. Je kunt ze niet knippen en plakken dus ‘what you see is what you get’. TikTok was zo slim om ervoor te zorgen dat het bij hen wel kan, maar ik ben niet zo fan van het Chinese bedrijf, dus ik gebruikt het niet. Maar nu IG ook zoiets heeft denk ik dat ik een nieuwe hobby heb gevonden.

De prachtige zonsondergang bij de Rijn gaf me even het gevoel dat ik weer op Djerba was. Het voelde even alsof ik weer aan de vloedlijn liep en daardoor had ik een instant vakantiegevoel. Heerlijk! Dat zijn van die onverwachte cadeaus waar ik intens van hou.

Vooral Samuël vermaakte zich heel erg. Hij heeft ontdekt dat hij platte stenen sprongetjes (makkelijker) over het water kan laten springen en ik kon hem maar moeilijk meekrijgen om verder te lopen. Als het wat eerder op de dag was geweest had hij van mijn langer mogen blijven, maar het was al na negenen en de planning was een kort rondje.

Ondertussen raakte ik maar uitgekeken op die prachtig, kleurrijke zonsondergang en zou ik willen dat ik daar nog even naar kon blijven kijken. Ondertussen maakte ik nog altijd filmpjes voor Instagram.

Maar hoe graag we het ook wilden, we konden echt niet tot in de oneindigheid daar blijven. Op een strandje verderop was het ook nog behoorlijk druk met jongeren en kinderen, dus heel ver kwamen we niet. Dit keer niet. Toen we de dijk weer afliepen was het laatste beetje zon verdwenen voor het oog. We gingen weer naar huis, maar niet voordat we een ijsje hadden gehaald. Al met al een prachtige wandeling.

Geplaatst door

Ik ben in 2002 getrouwd met Christiaan. Samen zijn we de ouders van twee kinderen: Elize (2007) en Samuël (2011). Sinds 1998 ben ik chronisch vermoeid en sinds 2007 weet ik dat ik ME/CVS heb. Deze ziekte heeft een zeer grillig verloop en de ene keer heb ik tonnen energie (relatief dan ;-)) en de andere keer lig ik lange tijd overdag op bed. Werken voor een werkgever gaat dan ook niet, maar alle beetjes energie die ik over heb steek ik in schrijven. Sinds 2006 ben ik blogger en recensent en sinds 2003 ben ik schrijver. Ik schreef honderden blogs voor verschillende websites, maar focus me nu vooral op mijn eigen. Daarnaast schreef ik meerdere boeken, maar er zijn er momenteel maar twee te koop. Nummer drie wordt voorjaar 2021 gepubliceerd. Belangrijk FEITJE over mij: ik ben freelance corrector geweest, maar ben blind voor mijn eigen schrijffouten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s