Het eerste commitment – de wet van de vuilniswagen #2

Na het lezen van de Wet van de vuilniswagen besloot ik dat ik acht weken lang me alle commitments eigen wil maken. Een boek lezen is namelijk een ding, maar het ook in de praktijk toepassen is een tweede. Ik ben een snelle lezer, maar ik ben ook iemand die lang niet alles meteen opslaat. Dat ligt overigens niet per se aan mij. Het schijnt namelijk dat je van alles wat je wilt leren je maar zo’n 30% (meteen) kunt onthouden. Sinds ik dat weet voel ik me er ook niet meer zo rot over dat ik niet alles kan onthouden.

In een vorige post deelde ik al met jullie dat ik het boek gelezen heb en van mijn plannen. Vandaag is het de dag van het eerste commitment.

Laat andere mensen geen vuilnis op jou dumpen

In het voorwoord van het boek raadt de auteur je aan om het boek ‘te lezen als een dagboek, met een pen bij de hand’. Hij stelt dat hij zijn deel heeft geschreven en het daarna de bedoeling is dat de lezer daarna zijn deel doet. Een mooie motivatie om het meteen in de praktijk te brengen.

Even een korte reminder.

David Pollay wil een wereld waarin mensen in staat zijn negatieve dingen in het leven waar we geen macht over hebben aan ons voorbij laten gaan. Hij wil dat de wereld een betere plek wordt. Zijn missie is dat zijn principe iedereen op de wereld bereikt en waardoor wij mensen anders met elkaar omgaan. Hij heeft dit boek geschreven voor mensen die hun leven in eigen hand willen nemen. En dat is de reden waarom ik dit boek las.

Vuilniswagens herkennen

Als eerste is het natuurlijk het allerbelangrijkste dat je de vuilniswagens kunt herkennen, en het liefst al op geruime afstand, want als je niet het moment herkent dat mensen hun vuilnis op je storten – en jij je afvraagt waarom je je zo vervelend voelt – heb je er niet zo veel aan. Gelukkig heb ik me de afgelopen maanden/jaren al genoeg beziggehouden met hoe andere mensen op mij overkomen, dus was het afgelopen week niet moeilijk om bij vrijwel alles, dat me een vervelend gevoel gaf, stil te staan. Ik wilde er op die manier achter komen wanneer en hoe ik vuilnis over me heen kreeg. Het waarom heb ik meestal buiten beschouwing gehouden. Ik kan zeggen dat het lang niet altijd makkelijk was om te bepalen of iets vuilnis was of niet.

Het principe is dat succesvolle mensen hun leven niet laten overnemen voor een vuilniswagen.

Wat mij betreft is de scheidingslijn tussen iets van je af praten en dumpen best klein, dus ik besloot dat nader te onderzoeken. Mocht je nu niet precies weten hoe je erachter komt of er vuilnis op je gedumpt is, denk dan eens terug aan de momenten waarop andere mensen je een rotgevoel gaven. Dat andere mensen ervoor zorgden dat jouw uitstekende humeur werd verpest door iets wat zij deden of zeiden.

Ikzelf ben heel erg beïnvloedbaar, altijd al geweest en ik heb dat heel erg vaak vervloekt.
Lange tijd (dertig jaar!) heb ik gedacht dat het alleen maar aan mij lag,
dat ik gewoon een manier moest zien te vinden om niet negatief te zijn.

Dat ik gewoon mijn mindset moest aanpassen en dat ik gewoon positief moest gaan denken. Tot het moment dat ik ontdekte dat ik hoogsensitief ben, wist ik dat echter nooit in de praktijk toe te passen. Al een tijdje weet ik welke invloed andere mensen op mij kunnen hebben, maar sinds kort weet ik ook dat ik de uitkomst zelf in handen heb. Echter is er nog nooit zo’n makkelijke manier geweest om het toe te leren passen. Op papier dan ;-). Er is nog altijd genoeg te leren en een inzicht dat ik gedaan heb is dat ik een ervaring eerst in me op moet nemen om het te kunnen begrijpen en verwerken. Maar, schrijft Pollay: ‘Hoe effectief je die uiteindelijk ook kunt loslaten, je zit nog altijd opgescheept met de impact van en de herinnering aan een vuilniswagen.’ De negatieve kracht van de desbetreffende herinnering zal weliswaar afnemen, maar de energie die we erin hebben gestoken krijgen we niet meer terug. Daarbij missen we kansen die we niet zien als we ons te veel focussen op de rommel.

Voorheen duwde ik negatieve emoties het liefst het zo ver mogelijk van me af, maar kwam het ook even hard weer bij me terug. Er wordt vaak het vergelijk gemaakt met een bal onder water houden. Hoe hard je ook je best doet, een bal komt uiteindelijk weer boven; en als je niet oppast knalt die knetterhard in je gezicht terug. Dat gebeurde me dan ook regelmatig. Dat dit niet ten goede komt aan mijn gezondheid en mijn energielevel weet ik maar al te best. Nog een reden om me in de wet te verdiepen.

Genoeg oefening in de praktijk

Op het moment van schrijven heerst er nog altijd corona en omdat wij op het punt staan om te verhuizen ga ik niet al te veel op pad. Ik doe vrijwel alleen de dingen die strikt noodzakelijk zijn of als ik er echt behoefte aan heb, zoals wandelen. Om die reden zit ik echter wel heel veel in de tuin en zit ik eerste rang wat betreft commotie in andere huishoudens. Dat levert best veel grappige momenten op, maar het is ook te merken dat corona niet per se het beste uit de mens haalt. Daardoor is er ook vaak ruzie in de tuinen om me heen. Nu moet ik die ruzies gewoon laten waar ze zijn, maar ik kan er niet omheen dat hun onvrede op mij overslaat. Ik absorbeer immers vaker die onvrede van anderen; zelfs onbekenden. Daarbij gaat het in dit geval op een dusdanig volume dat ook de mensen achterin de straat het kunnen horen (en ik woon middenin de straat in een rijtjeshuis met 34 onder 1 kap, zeg maar). Iedereen kan meegenieten en ik heb er moeite mee om me ervoor af te sluiten. Dat zegt weliswaar meer over mijn dan over hen, maar ík heb er last van.

Ook thuis wordt er regelmatig vuilnis op me gedumpt. Hetzij een kleine vuilniswagen die nog niet precies weet hoe hij de knoppen op zijn wagen moet bedienen – waardoor hij zijn vuilnis onnadenkend dumpt – en die soms tonnen energie kost. Ik hou echt waanzinnig veel van mijn kleine godzilla, maar jongens als ik zijn vuilniswagens toch eens kon laten passeren zonder me verantwoordelijk te voelen. Ik vind dat hij recht heeft op zijn emoties en ik vind dat hij zeker zijn boosheid mag ervaren, maar waarom ik dat dan moet opvangen… Nou ja, dat weet ik wel, ik ben zijn moeder. Toch is het daar nog lastig. Daarom ben ik de wet ook maar meteen in huis gaan integreren. Dus als er door iemand in ons huishouden gedumpt wordt, roept een ander: ‘Vuilniswagen!’ Heel effectief en we kunnen er meteen over praten.

Toepassen

Op de vraag wat er zou gebeuren als ik vaker vuilniswagens aan me voorbij zou laten gaan kan in antwoorden dat het me heel veel energieverspilling zou besparen. Vuilniswagen zuigen de energie uit me weg en als ik er maar een paar per dag zou hebben zou dat al enorm schelen. Hoe ik dat weet? Ik weet inmiddels hoeveel het kan schelen op één vuilniswagen, laat staan 20 of 30.

Ook ben ik gaan nadenken over waar ik genoeg waarde aan hecht om het niet te laten verstoren door een vuilniswagen en voor mij is dat zonder enige twijfel – op dit moment – het bloggen op deze website. Nu is deze website helemaal nieuw, maar ik blog al sinds 2006. Steeds weer als ik een goed lopende website had en er waren met iets te veel vuilniswagens langsgekomen om hun vuilnis te storten besloot ik alles te stoppen en nooooooit meer te bloggen. Tot zover lukt dat níét, waardoor het me dit keer effectiever lijkt om ze laten passeren, omdat ik anders bezig blijf. Bloggen is voor mijn belangrijk. Blijven schrijven is voor mij noodzaak. En om die reden moet ik dit onder de knie gaan krijgen.

De eerste stap

Ondanks het feit dat dit een erg belangrijk commitment is, is het toch niet het belangrijkste commitment voor mij persoonlijk. De afgelopen jaren heb ik dit immers al kunnen oefenen (hetzij op een andere manier), dus dit kost me niet de meeste energie. Nee, het is een ander commitment waarin ik het allermeest te leren heb: hoe ik zelf geen vuilnis dump op anderen. Dat is namelijk iets waar ik me veel drukker om maak en dat doe ik al jaren. Ik merk al jaren dat ik mezelf veel te vaak negatief uit, ook al voel ik me helemaal niet zo. Het is een overlevingsstrategie geweest in het verleden, maar dat dient me nu eigenlijk helemaal niet meer en daarom wil ik er (zo veel mogelijk) vanaf. Wordt dus vervolgd!

Geplaatst door

Ik ben in 2002 getrouwd met Christiaan. Samen zijn we de ouders van twee kinderen: Elize (2007) en Samuël (2011). Sinds 1998 ben ik chronisch vermoeid en sinds 2007 weet ik dat ik ME/CVS heb. Deze ziekte heeft een zeer grillig verloop en de ene keer heb ik tonnen energie (relatief dan ;-)) en de andere keer lig ik lange tijd overdag op bed. Werken voor een werkgever gaat dan ook niet, maar alle beetjes energie die ik over heb steek ik in schrijven. Sinds 2006 ben ik blogger en recensent en sinds 2003 ben ik schrijver. Ik schreef honderden blogs voor verschillende websites, maar focus me nu vooral op mijn eigen. Daarnaast schreef ik meerdere boeken, maar er zijn er momenteel maar twee te koop. Nummer drie wordt voorjaar 2021 gepubliceerd. Belangrijk FEITJE over mij: ik ben freelance corrector geweest, maar ben blind voor mijn eigen schrijffouten.

Een reactie op “Het eerste commitment – de wet van de vuilniswagen #2

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s