HET tweede COMMITMENT – DE WET VAN DE VUILNISWAGEN #3

Het tweede commitment van de Wet van de Vuilniswagen is er eentje die wellicht voor mij niet de belangrijkste is, maar wel eentje dat er vaak voor zorgt dat ik mijn vuilnis (uit onmacht) op een ander ga dumpen. Aangezien ik juist dát niet meer wil is het wellicht handig om de basis ervan ook aan te pakken. Ik heb er dan misschien tegenwoordig wat minder last van dan vroeger, maar soms popt er ineens een herinnering op en voor ik het weet ben ik het verleden aan het herkauwen. Ik heb altijd gedacht dat dit aan mij lag, dat ik gewoon zo weird ben, maar niets is minder waar.

Het tweede commitment wordt misschien wel vaker toegepast dan de rest, want hebben we er allemaal niet last van dat we het verleden soms maar blijven herkauwen? De ene keer wat langer dan de andere keer, maar ik denk dat iedereen wel eens piekert over iets wat hij of zij in het verleden heeft meegemaakt. Soms hebben we er maar iets kleins voor nodig om het zo ver te laten komen. Vandaag het tweede commitment.

Laat je eigen vuilniswagens aan jou voorbijgaan.

Oftewel: Dump geen vuilnis op jezelf. En met die vuilnis wordt bedoeld dat de herinneringen uit het verleden ons behoorlijk in de weg kunnen staan met vertrouwen hebben in de toekomst. Die vuilniswagens ‘zorgen ervoor dat we onze ingewortelde gewoonten en de denkpatronen die ons verhinderen ons beste leven te leven, vasthouden*’.

Weer even een korte reminder

David Pollay wil een wereld waarin mensen in staat zijn negatieve dingen in het leven waar we geen macht over hebben aan ons voorbij laten gaan. Hij wil dat de wereld een betere plek wordt. Zijn missie is dat zijn principe iedereen op de wereld bereikt en waardoor wij mensen anders met elkaar omgaan. Hij heeft dit boek geschreven voor mensen die hun leven in eigen hand willen nemen. En dat is de reden waarom ik dit boek las.

Trigger

Dat de vuilniswagens uit het verleden me danig in de weg kunnen zitten merk ik heel sterk nu ik op het punt sta om te verhuizen. De afgelopen jaren heb ik erg veel meegemaakt hier en sommige dingen waren dusdanig traumatisch dat ik het heel lastig vind om dat achter me te laten. Of nee, laat ik het zo zeggen, mijn eigen vuilniswagens komen regelmatig voorrijden, vaker dan gewenst. Ik heb heel lang gedacht dat ik zelf mijn gedachten oproep, dat ik het op de een of andere (onduidelijk) reden fijn vind mezelf pijn te doen door terug te denken aan vervelende situaties. Dat is dus onzin, want ze komen omhoog zonder dat je er iets voor hoeft te doen. Vaak is er maar een kleine trigger nodig.

Herinneringen

Wat er volgens Pollay gebeurt is dat wanneer er negatieve herinneringen bij ons bovenkomen, wij op zoek gaan naar nieuwe betekenissen. En terwijl wij over deze herinneringen gaan nadenken en de boel gaan analyseren, gaat ons lichaam daarop reageren en voelen we ons vaak weer net zo als op het moment dat we de ervaring de eerste keer meemaakten. Waarom we niet gaan nadenken over de positieve herinneringen? Nou, ons brein denkt nu eenmaal liever aan de slechte dingen in ons leven. Dusss…

Wat dan wel weer typisch is: wetenschappers hebben dus ontdekt dat onze herinneringen aan een bepaalde ervaring alleen maar herinneringen zijn aan de laatste herinnering. Vat je hem nog? Je gaat dus nooit terug naar de originele (eerste) herinnering, maar altijd naar de laatste. Er wordt behoorlijk diep ingegaan op deze materie en is erg interessant om te lezen.

In wezen kunnen traumatische gebeurtenissen in ons leven die lang geleden hebben plaatsgevonden, nog steeds hun tol eisen omdat ze ons angst aanjagen – zelfs wanneer we helemaal niets meer te vrezen hebben*.

Tijdens het lezen van alle deze informatie blijf ik mezelf toch afvragen: Hoe kan ik nu leren om dit niet langer te doen? Hoe kom ik hier nu echt vanaf? De oplossing lijkt namelijk simpel, gewoon niet meer aan je verleden denken, maar zoals ik al zei: je hebt maar een trigger nodig en het gebeurt. Pollay heeft daar drie handige sleutels voor, die snel toe te passen zijn:

  1. Ik moet me er eerst van bewust worden dat mijn brein mij echt elke dag onbewuste waarschuwingssignalen blijft sturen, zelfs als ik dat niet wil.
  2. Dan moet ik leren begrijpen dat mijn eerste emotionele reactie op deze waarschuwingen ook onbewust geactiveerd kan worden door de herinneringen die mijn brein in verband brengt met het alarm.
  3. Het laatste wat nodig heb is mezelf te realiseren dat ik al die negatieve herinneringen niet hoef vast te houden. Ik hoef er niet over na te denken en ik hoef ze niet te analyseren. Ik mag dus gewoon loslaten op het moment dat ze omhoog komen.

Rampdenken

Als deze drie stappen mij op weg helpen dan kan ik waarschijnlijk ook rampdenken voorkomen. Dit valt ook onder dit commitment en laat ik daar nou echt heel erg goed in zijn. Hoeveel rampscenario’s er de afgelopen jaren niet in mijn hoofd zijn ontstaan, maar die veelal nooit zijn uitgekomen…
Mark Twain had hier ook last van en hij zei ooit:

“Ik heb veel zorgen gehad in mijn leven, waarvan de meeste nooit zijn uitgekomen.”

Maar goed, iedere nieuwe stap brengt onzekerheden met zich mee en daarom heb ik me afgelopen week echt waanzinnig vaak druk gemaakt over de toekomst. Vaak kon ik het wegdrukken en mezelf vertellen dat het niet realistisch is, maar het kwam ook voor dat ik het gewoon niet los kon laten. Daardoor startten er processen in mijn lichaam die ervoor zorgden dat ik mijn vuilnis op een ander ging storten. En dat vond ik niet fijn. Ik moet nog erg veel oefenen met dit tweede commitment.

Wordt vervolgd!

*Geciteerd uit boek

Geplaatst door

Ik ben in 2002 getrouwd met Christiaan. Samen zijn we de ouders van twee kinderen: Elize (2007) en Samuël (2011). Sinds 1998 ben ik chronisch vermoeid en sinds 2007 weet ik dat ik ME/CVS heb. Deze ziekte heeft een zeer grillig verloop en de ene keer heb ik tonnen energie (relatief dan ;-)) en de andere keer lig ik lange tijd overdag op bed. Werken voor een werkgever gaat dan ook niet, maar alle beetjes energie die ik over heb steek ik in schrijven. Sinds 2006 ben ik blogger en recensent en sinds 2003 ben ik schrijver. Ik schreef honderden blogs voor verschillende websites, maar focus me nu vooral op mijn eigen. Daarnaast schreef ik meerdere boeken, maar er zijn er momenteel maar twee te koop. Nummer drie wordt voorjaar 2021 gepubliceerd. Belangrijk FEITJE over mij: ik ben freelance corrector geweest, maar ben blind voor mijn eigen schrijffouten.

Een reactie op “HET tweede COMMITMENT – DE WET VAN DE VUILNISWAGEN #3

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s