Einde corona tijdperk…

Nou ja, laat ik het even een beetje nuanceren, voor wat betreft school dan. Sinds 16 maart zaten de kinderen thuis. In de eerste maanden hele dagen en op het einde van het schooljaar gedeeltelijk. Toch was er altijd wel één kind thuis waardoor ik “nooit” echt heel lang alleen was. Elize ging maar een paar keer per week naar school vanaf juni en hele dagen werden het vorig schooljaar niet meer. Samuël ging weliswaar wel elke dag naar school, maar alleen de laatste paar weken was het een paar uur lang. Wat lijkt het al weer een tijd geleden, maar eigenlijk zit er alleen maar een lange zomervakantie tussen. Ja, lang was die, want we zijn niet op vakantie geweest en hebben wel heel veel spullen ingepakt.

Vanmorgen heb ik Samuël naar school gebracht. Het zal de enige keer zijn dat we samen zo’n stuk op de fiets gingen, want hij mag deze schoolweek en volgende week maandag en dinsdag bij opa en oma in Huissen logeren. Mazzelaar! Hij heeft er heel veel zin in, wij zijn wat huiverig vanwege covid-19. We willen niet dat Samuël onbedoeld het virus over geeft. Met zijn afwezigheid in huis is het ook meteen een heel stuk stiller. Elize is nu voor anderhalf uur op school en zal deze hele week maar een paar uur “les” hebben. Haar klas is gewijzigd en ze heeft een nieuwe mentor, dus ik ben heel benieuwd hoe ze het vindt. Haar mening over de wijziging ging zoals dat bij veel pubers gaat, met veel gezucht. Ik denk dat het wel goedkomt.

Het zal wel wennen zijn dat ik geen rekening meer met anderen hoef te houden, maar het geeft ook heel veel rust en ruimte voor ontwikkeling. Nou ja, rust… precies op dat moment ga ik dan verhuizen. Dat is alles behalve rust. Toch is het een goede timing!

Vanmorgen zijn Elize en ik uiteraard nog even langs ons nieuwe huis gefietst en mijn hart maakte gewoon weer een sprongetje hoor. Ik voel me zo intens dankbaar dat dat huis straks van ons is. Dat wij daar mogen gaan wonen. Ik kan het gewoon nog niet zo goed bevatten.

Toch zijn er ook wel mijn momenten dat ik me heel erg droevig voel. Dan knaagt er diep vanbinnen iets aan me waardoor ik wil gaan huilen. Ik hou het er maar op dat we hier bijna 20 jaar hebben gewoond en hier heel veel hebben gemaakt en dat ik er moeite mee heb om dat los te laten. Daar tegenover staan er ook heel veel redenen waarom ik zin heb om de vlag straks uit te hangen. Dit alles hoort gewoon bij het proces en ik denk – correctie: weet – dat dit erbij hoort. Dat is ook groei, en

laat ik nou dol zijn op groei.

Groei is vooruitgang, groei is goed voor de mens. Ik hoop dat mijn kinderen ook de mogelijkheid krijgen om te groeien, hier in Huis(sen).

Geplaatst door

Ik ben in 2002 getrouwd met Christiaan. Samen zijn we de ouders van twee kinderen: Elize (2007) en Samuël (2011). Sinds 1998 ben ik chronisch vermoeid en sinds 2007 weet ik dat ik ME/CVS heb. Deze ziekte heeft een zeer grillig verloop en de ene keer heb ik tonnen energie (relatief dan ;-)) en de andere keer lig ik lange tijd overdag op bed. Werken voor een werkgever gaat dan ook niet, maar alle beetjes energie die ik over heb steek ik in schrijven. Sinds 2006 ben ik blogger en recensent en sinds 2003 ben ik schrijver. Ik schreef honderden blogs voor verschillende websites, maar focus me nu vooral op mijn eigen. Daarnaast schreef ik meerdere boeken, maar er zijn er momenteel maar twee te koop. Nummer drie wordt voorjaar 2021 gepubliceerd. Belangrijk FEITJE over mij: ik ben freelance corrector geweest, maar ben blind voor mijn eigen schrijffouten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s