HET derde COMMITMENT – DE WET VAN DE VUILNISWAGEN #4

Tijdens het lezen van het boek De Wet van de Vuilniswagen wist ik al dat ik het met dit commitment zwaar zou krijgen. Ik weet namelijk van mezelf maar al te goed dat ik een vuilniswagen kan zijn. Niet altijd en zeker niet continu, en vergeleken met vroeger een héél stuk minder, maar als ik het ben dan dump ik niet gewoon een klein plastic tasje, nee, meestal een grote zak vol, zo niet een stapel. Dat is iets dat me al heel erg lang stoort, maar ik heb tot nu toe nog niet dé manier gevonden om er vanaf te komen. Of dit dan de manier is weet ik niet, maar ik ben me er wel veel meer van bewust. En ik hoop echt heel diep dat ik een manier vind om dat wat minder te zijn.

Nee, ik heb er vertrouwen in dat dit goed gaat komen, want ik wil het en ik ben er diep van overtuigd dat ik dat kan. Het enige wat ik voor mezelf moet onthouden is het volgende:

Word niet de vuilniswagen van iemand anders.

Weer even een korte reminder

David Pollay wil een wereld waarin mensen in staat zijn negatieve dingen in het leven waar we geen macht over hebben aan ons voorbij laten gaan. Hij wil dat de wereld een betere plek wordt. Zijn missie is dat zijn principe iedereen op de wereld bereikt en waardoor wij mensen anders met elkaar omgaan. Hij heeft dit boek geschreven voor mensen die hun leven in eigen hand willen nemen. En dat is de reden waarom ik dit boek las.

Bergen afval

Aangezien ik me de vorige keer vergist heb (ik dacht dat dit het tweede commitment was) heb ik twee weken lang kunnen oefenen. Ik kan je zeggen dat ik dat bijna elke dag heb kunnen doen. Soms was het een klein beetje, maar soms was het ook een enorme berg afval dat ik stortte. Zo ging ik twee weken terug met Christiaan mee een rondje fietsen. Nou ja, hij was aan het hardlopen en ik aan het fietsen. Het was vroeg op de ochtend en ik was moe. Daardoor schoot ik onderweg steeds in de zeurmodus als er iets gebeurde dat me niet aanstond. De eerste paar keer viel het me niet zo op wat ik aan het doen was. Het leek gewoon een gesprek te zijn, totdat ik doorkreeg dat ik een vuilniswagen werd. Een vuilniswagen voor Christiaan. Zo stoorde ik me aan stilstaande auto’s midden op de weg, aan grote groepen wielrenners, aan wielrenners die de weg claimden en aan wielrenners die één maal tingelen niet genoeg vonden en het heel dwingend meerdere malen heel snel achter elkaar deden. Nou ja, storen… ik werd er bijna woest van. Niet goed! En dat alles kreeg Christiaan natuurlijk gewoon om zijn oren geslingerd. Arme hij.

Vuilniswagen in de stad

Later op de dag werd ik een vuilniswagen voor Elize omdat we ergens voorrang gaven aan mensen (die dat hadden) waardoor de man die mij (én die anderen) voorrang moest geven boos op me werd. Toen ik hem rustig zei dat ik hoe dan ook voorrang had schreeuwde hij me nog wat na wat ik verstond als: ‘ja, maar daar hoef je dan niet zo lang over te doen!’ Punt was dat ík voorrang moest verlenen aan anderen en ik geen zin had om ongelukken te veroorzaken. Hij had last van mij en reageerde dat op mij af, waardoor ik er last van had, maar terug redenerend kon ik niets anders van maken dan dat ik een ongeluk had moeten veroorzaken om sneller te zijn. Terwijl ik me er over opwond hoorde ik een luide claxon en werd iemand anders boos op hem. Oeps. Ik heb er twee minuten last van gehad en toen besloot ik het te laten gaan om het gezellig te houden met Elize.

Heel even wilde mijn ego me verleiden er alsnog op door te gaan, maar ik zei zeer resoluut: Nee!

Zo gaf ik die vuilniswagen zijn rommel weer terug en stortte ik die rommel niet langer op Elize.

Grenzen stellen

Niet veel later zetten we onze fietsen naast een terrasje en vroeg de man van de friettent of we hebben ergens anders konden neerzetten. Hij vroeg het niet echt, maar zei het meer boos en ik had er echt geen zin in mijn energie aan hem te verspillen. Ik zei dus resoluut nee en dat als dat een probleem was ik ergens anders heen zou gaan. Als hij ijs wilde verkopen moest hij het accepteren. Ik zei het heel rustig met een glimlach en dat het geen enkel probleem was ergens anders heen te gaan. Hij werd milder en we kochten er ijs. Geen probleem dus en dat omdat ik mijn eigen grens stelde. Hij vond het blijkbaar prima de zijne bij te stellen en zo waren we beiden, uiteindelijk, geen vuilniswagen. Detail: vorige week hebben Elize en ik er een frietje gegeten. Het heeft een positieve indruk op me gemaakt, waardoor ik meteen aan hem dacht voor een lunch.

Oefenen op sociale media

Als ik ergens heel goed kan oefenen dat is het wel sociale media en vooral Instagram, want daar ben ik het actiefst. Ik heb afgelopen week een aantal rotdagen gehad en dan is het zo verleidelijk om story’s te posten waarin ik klaag over van alles en nog wat. Dat heb ik ook wel een aantal keren gedaan, maar omdat ik me nu zo bewust ben van de vuilniswagen haalde ik het alle keer een paar minuten later toch weer weg, omdat ik besloot dat het vuilnis was.

Ik vind de scheidingslijn tussen delen en klagen nog altijd erg klein.

Maar, aangezien het geschreven was met een slecht gemoed heb ik het geclassificeerd als vuilnis. Ook in mijn posts probeer ik steeds positiever te zijn en laat ik het negatieve vaak achterwege. Helaas is het niet altijd te vermijden, want om een punt te maken zul je soms ook moeten vertellen waarom je tot dat punt kwam. Maar ik word er steeds beter in en dat is wat telt.

Volgende week ga ik leren (en toepassen) over hoe ik anderen kan helpen geen vuilnis meer te dumpen. Oef, dat wordt een lastige.

Geplaatst door

Ik ben in 2002 getrouwd met Christiaan. Samen zijn we de ouders van twee kinderen: Elize (2007) en Samuël (2011). Sinds 1998 ben ik chronisch vermoeid en sinds 2007 weet ik dat ik ME/CVS heb. Deze ziekte heeft een zeer grillig verloop en de ene keer heb ik tonnen energie (relatief dan ;-)) en de andere keer lig ik lange tijd overdag op bed. Werken voor een werkgever gaat dan ook niet, maar alle beetjes energie die ik over heb steek ik in schrijven. Sinds 2006 ben ik blogger en recensent en sinds 2003 ben ik schrijver. Ik schreef honderden blogs voor verschillende websites, maar focus me nu vooral op mijn eigen. Daarnaast schreef ik meerdere boeken, maar er zijn er momenteel maar twee te koop. Nummer drie wordt voorjaar 2021 gepubliceerd. Belangrijk FEITJE over mij: ik ben freelance corrector geweest, maar ben blind voor mijn eigen schrijffouten.

Een reactie op “HET derde COMMITMENT – DE WET VAN DE VUILNISWAGEN #4

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s