Het vierde commitment – de wet van de vuilniswagen #5

De afgelopen paar weken heb ik niets gepost. Het was me te veel in combinatie met verhuizen, dus ik heb mezelf de vrijheid verschaft deze even door te schuiven naar een moment dat het wel zou lukken. Het heeft weinig zin om te schrijven over iets waar ik me totaal niet mee heb bezig gehouden in de voorgaande weken. Althans, dat was mijn mening erover, maar ik merk ook dat dit commitment me gewoon niet zo bevalt.

Dit commitment bleek namelijk in de praktijk net zo lastig voor me als ik al dacht, want hoe help je andere mensen om geen vuilnis meer te dumpen? Als je iemand bent die niet bang is om anderen ergens op aan te spreken moet het geen probleem zijn, maar ik ben gewoon niet zo. Tussen de muren van mijn woning gaat het prima, maar daarbuiten… Zelfs vrienden, familie en kennissen (zowel online als offline) durf ik er niet op aan te spreken en geloof me, het zijn er genoeg. Want: wie ben ik om daar tips over te geven?! Even los van het feit dat ik uiteraard graag mensen help.

HELP DE VUILNISWAGENS DIE JE KUNT HELPEN

Even een reminder

David Pollay wil een wereld waarin mensen in staat zijn negatieve dingen in het leven waar we geen macht over hebben aan ons voorbij laten gaan. Hij wil dat de wereld een betere plek wordt. Zijn missie is dat zijn principe iedereen op de wereld bereikt en waardoor wij mensen anders met elkaar omgaan. Hij heeft dit boek geschreven voor mensen die hun leven in eigen hand willen nemen. En dat is de reden waarom ik dit boek las.

Communicatieregel

Pollay geeft de opdracht om aandacht te besteden aan collega’s, vrienden en familieleden die het grootste deel van de tijd een vuilniswagen zijn. Deze mensen moet je een week lang observeren volgens zijn vuilniswagen communicatieregel en kijken wanneer ze iets goed doen. Aan het einde van de week laat je hen weten wat je hebt gezien, waarom het belangrijk voor je was en wat je in hen waardeert.
Nou, ik heb deze opdracht niet gedaan en op dit moment ben ik ook niet van plan het te doen. Nog niet. Ik wil zelf eerst de regels onder de knie hebben en de afgelopen weken heb ik gemerkt dat ik dat helemaal niet heb.

Hoe zat het ook alweer?

Ergens in de afgelopen weken hadden we een gesprek met de leerkracht van Samuël over hoe je soms overkomt op anderen en hoe je eigen humeur van invloed kan zijn op anderen. Hij omschreef het als een virus. Dat wanneer jij het virus krijgt (lees: slecht humeur) je dat heel makkelijk door kan geven op een ander. Ik vond dat overigens ook een geweldige manier van omschrijven, maar aangezien Samuël en ik zich in de weken ervoor veel hadden beziggehouden met de Wet van de Vuilniswagen herinnerde ik hem daaraan. Niet verwachtend dat de leerkracht ernaar zou vragen. Of, nou ja, misschien ook wel, maar niet bij stilgestaan dat ik misschien niet goed uit kon leggen. Ik kreeg namelijk een black-out en wist niet meer zo goed te omschrijven hoe het ook alweer zit. Hij vond datgeen dat ik vertelde wel interessant en zou het opzoeken. Ik ben eigenlijk wel heel nieuwsgierig of hij dat ook daadwerkelijk heeft gedaan.

Vuilnisopnemer of vuilnisdumper

In dit hoofdstuk vind je twee vragenlijsten die erg interessant zijn om je vuilnisopnamebelasting te bepalen.
Als eerste de vraag of jij een vuilnisopnemer bent. Ik kan zeggen dat ik dat bijna 100% ben en dat verbaast me helemaal niets. Een aantal van die vragen zijn:

  • Opdringerige verkopers irriteren me.
  • Mensen kunnen me tot gesprekken verleiden die ik helemaal niet wil voeren.
  • Ik luister eerder naar de kritiek van andere mensen dan naar hun positieve feedback.
  • De gekunsteldheid van mensen werkt me op mijn zenuwen.

Het zal vast geen verassing zijn dat aan alle bovenstaande stellingen punten heb toegekend (0-4 = nooit-altijd).

Hoe meer je jezelf bevrijdt van onnodige afleidingen, des te gelukkiger en succesvoller zul je worden.

Dan natuurlijk nog de vragen die bepalen of je een vuilnisdumper bent. Een aantal daarvan:

  • Ik verontschuldig me voor mijn fouten.
  • Ik ben gauw boos.
  • Ik maak sarcastische opmerkingen.
  • Ik oordeel over mensen op basis van stereotypen.

Eerlijk is eerlijk. Ik scoorde wel degelijk punten, maar erg weinig. Ik ben (net) een matige dumper. Gelukkig! Maar laat ik dan wel meteen even toegeven dat dit vijftien jaar geleden wel anders was. Nu dus matig, maar toch ontwricht ik daarmee nog steeds het leven van andere mensen onnodig. Dat weet ik.

Kleine stappen

Ik zou wat vaker na moeten denken over hoe ik reageer op situaties. Maar, ik moet zeggen dat ik me er bewust genoeg van ben om die ene zeikmail toch niet te sturen. Om dat zeurderig klinkende bericht op IG toch te verwijderen. Om voornamelijk positieve berichten de wereld in te sturen en mijn negatieve mening toch maar voor me te houden. Ook met kleine stappen kom ik er wel. Deze lijst vulde ik afgelopen zomer in en ik denk dat ik nu later zou scoren. Als dit hele project voorbij is ga ik beide lijsten nogmaals invullen en kijken hoe ver ik ben gekomen.

Lees ook mijn andere blogs hierover.

Het zaadje voor de Wet van de Vuilniswagen werd gepland op de achterbank van een taxi. David Pollay werd naar het Grand Central Terminal in New York City gebracht en terwijl de chauffeur op de rechterbaan van de weg reed schoot er een auto voor hen een parkeerplaats uit de weg op. De taxichauffeur trapte hard op de rem en raakte de auto voor hem net niet. De man die fout zat stapte uit en begon te schelden, dus de taxichauffeur had alle reden om terug te schelden, maar deed dat niet. In plaats daarvan glimlachte hij naar de woedende man en zwaaide naar hem.
KLIK HIER om verder te lezen.

Als eerste is het natuurlijk het allerbelangrijkste dat je de vuilniswagens kunt herkennen, en het liefst al op geruime afstand, want als je niet het moment herkent dat mensen hun vuilnis op je storten – en jij je afvraagt waarom je je zo vervelend voelt – heb je er niet zo veel aan. Gelukkig heb ik me de afgelopen maanden/jaren al genoeg beziggehouden met hoe andere mensen op mij overkomen, dus was het afgelopen week niet moeilijk om bij vrijwel alles, dat me een vervelend gevoel gaf, stil te staan.
KLIK HIER om verder te lezen.

Dump geen vuilnis op jezelf. En met die vuilnis wordt bedoeld dat de herinneringen uit het verleden ons behoorlijk in de weg kunnen staan met vertrouwen hebben in de toekomst. Die vuilniswagens ‘zorgen ervoor dat we onze ingewortelde gewoonten en de denkpatronen die ons verhinderen ons beste leven te leven, vasthouden*’.
KLIK HIER om verder te lezen.

Aangezien ik me de vorige keer vergist heb (ik dacht dat dit het tweede commitment was) heb ik twee weken lang kunnen oefenen. Ik kan je zeggen dat ik dat bijna elke dag heb kunnen doen. Soms was het een klein beetje, maar soms was het ook een enorme berg afval dat ik stortte. Zo ging ik twee weken terug met Christiaan mee een rondje fietsen. Nou ja, hij was aan het hardlopen en ik aan het fietsen. Het was vroeg op de ochtend en ik was moe. Daardoor schoot ik onderweg steeds in de zeurmodus als er iets gebeurde dat me niet aanstond.
KLIK HIER om verder te lezen.

Geplaatst door

Getrouwd in 2002. Moeder van twee kinderen. Chronisch vermoeid. Blogger en recensent. Auteur van meerdere boeken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s