Wat een luxe [persoonlijke blog]

Het is een doodgewone maandagmiddag, ogenschijnlijk eentje als zovelen. En toch is deze maandag anders dan normaal, want terwijl Elize met haar vriendin S door de achterdeur naar buiten loopt en Samuël zijn vriendinnetje S (andere S) naar huis brengt, denk ik: dit alles wat ik ooit heb gewenst, dit is precies waar ik al jarenlang naar verlangde; het is eindelijk uitgekomen!

Wat een luxe is het dat je kinderen veilig buiten kunnen spelen. Dat je ze met een gerust hart kunt laten gaan en je niet continu je hart in je keel voelt kloppen, omdat je bang bent wat er (nu weer) gaat gebeuren. Wat heerlijk is het dat zij zich veilig genoeg voelen om de hele wijk door te struinen naar plekken waar ze willen spelen.

Wat een luxe is het om te wonen in een wijk waar ruimte is; waar het groen is.

Wat een luxe is het om in een wijk te wonen waar heel veel speelmogelijkheden zijn.

Veiligheid

Ik geef toe dat ik er best wel aan moest wennen. Een stemmetje in mijn achterhoofd zei namelijk: ‘Zul je zien dat er nu iets met hem gebeurt. Jij wilde verhuizen voor de veiligheid, maar wie zegt dat het wel veilig is?’ Je zult vast begrijpen dat ik dat stemmetje heel snel naar buiten heb gebonjourd. Ik had er geen zin in en ik wilde meteen korte metten maken, want ik weet dat het van kwaad naar erger gaat. Nee, mijn zoon zit eindelijk lekker in zijn vel, dat ga ik niet veranderen door de paranoïde moeder uit te hangen. Ik weet dat Samuël niet in zeven sloten tegelijk loopt, dus ik laat hem vrij. Als hij de hele wijk door wil fietsen, dan vind ik dat prima. Dat deed ik vroeger immers ook en ik moet erop vertrouwen dat er altijd een engeltje (of meer) met hem meevliegt.

Loslaten

Er is wel één heel belangrijke regel: hij mag níét de wijk uit. Hij heeft een heel klein beetje vrijheid rondom het Zeegbos, maar hij mag zeker niet de grote weg oversteken en naar een andere wijk. Hij kent de omgeving niet en ik heb even tijd nodig om mijn jongen wat meer los te laten.

Dat geldt ook voor Elize. Ook zij gaat meer op pad en is al een paar keer met vriendinnen de buurt gaan onderzoeken. Dat vind ik echt heel erg fijn. Toen we nog in Arnhem woonden kwamen ze bijna niet buiten. Ja, het laatste half jaar ging ze wel eens met vriendinnen door het parkje lopen, maar echt veel kwamen ze niet buiten. Om heel eerlijk te zijn, vond ik dat helemaal niet erg.

Ik vond het echt verschrikkelijk als ze buiten speelden.
Er was echt altijd wel íets. Altijd wel gezeik en gezeur.

Als er ook maar iets gebeurde dan was mijn deurbel de eerste waar ze aanbelden. Was dat niet zo, dan zorgde de persoon bij wie ze het eerst aanbelden wel dat de beller naar mij kwam. Ik was het helemaal beu!

Dat gezegd hebbende: ik denk echt niet dat het hier allemaal hosanna zal zijn. Ik ken mijn kinderen. Ik ken vooral Samuël. Hij is overduidelijk een product van zijn vader én zijn moeder ;-). Toch vind ik het heerlijk om te zien hoe beiden opbloeien. Precies zoals ik het ze zo graag gunde.

Meditatieve omgeving

Vooral hij en ik hebben samen al een aantal keren rondgedwaald door de buurt. Het liefst gaan we op zoek naar het prachtige zwanenpaar met drie (puberende) kinderen. We hebben al meerdere keren gefascineerd gekeken naar hoe ze eten en hoe ze ronddobberen. De laatste keer hebben we een half uur lang aan het water gezeten. Het was bijna meditatief te noemen. Ik verwacht dat ik op mooie dagen wel vaker op het bruggetje bij mijn huis zal zitten of staan.

Slapen als een prins en prinses

Ja, ik denk dat ik op dit moment op alles vlakken van mijn leven kan zeggen dat ik gelukkig ben en ik durf zelfs te stellen dat mijn kinderen gelukkig zijn. Ik zie het aan de manier hoe ze zich gedragen. Ik zie het aan hun houding. Ik zie het aan hun gezichten. Ik merk het aan de manier hoe ze slapen. Elize was altijd een goede slaper hoor, maar ze is meer uitgerust. Samuël heeft geen moeite meer om te gaan slapen (op incidentele momenten na) en hij slaapt goed. Dat was de laatste paar jaren wel anders.

Dat laatste geldt voor mij overigens ook. Toen ik nog in Arnhem woonde was slapen áltijd een struggle. Ik deed er uren over om in slaap te komen en ik werd altijd doodmoe wakker. Tegenwoordig slaap ik binnen tien minuten en ben ik de volgende dag (meestal) uitgerust. Wat een vooruitgang! Dat moet wel komen door de rustige omgeving. Die zorgt voor rust in de omgeving, maar vooral rust in het hoofd. Bij ons allemaal.

Wil je nog wat meer lezen over waarom we gingen verhuizen? Ik schreef er een aantal blogs over op Trotse Moeders. Klik op de titel om te lezen.

Ook kun je luisteren naar >>>mijn podcast<<< hierover.

Geplaatst door

Getrouwd in 2002. Moeder van twee kinderen. Chronisch vermoeid. Blogger en recensent. Auteur van meerdere boeken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s