HET vijfde COMMITMENT – DE WET VAN DE VUILNISWAGEN #6

Ook dit keer zit er weer een aantal weken tussen deze en de laatste post. De weken vliegen voorbij en ik merk dat ik wat vermoeid was de afgelopen tijd. Er zijn alleen maar boekrecensies online gekomen. Een aantal van die recensies waren in augustus al ingepland, anderen maakte ik tussendoor. Voor andere blogpost dan dat heb ik geen tijd gemaakt. Wat ik best jammer vind. Maar hier is hij dan: het vijfde commitment van de wet van de vuilniswagen en dat is ook meteen een goed onderwerp om het even over te hebben, want ik heb nou niet bepaald mijn eed op de wet van de vuilniswagen in ere gehouden.

“Iedereen wil graag iets leren om dat vervolgens af te vinken. Het probleem is dat, als we iets kennen, we geneigd zijn er verder niets meer aan te doen. We werken er niet meer aan. We oefenen het niet meer.”

Oei, daar heeft Pollay me maar mooi even. Typisch ook voor mij om daar de aandacht te verliezen. Ik ben schuldig aan bovenstaande. Ik jump van boek naar boek en ik neem zelden de tijd om de lessen uit een boek toe te passen. Ik dacht dat te ondervangen door wekelijks te bloggen over mijn zoektocht naar een leven zonder (of in ieder geval zo min mogelijk) emotionele vuilnis. Goed gelukt! Maar niet heus. Dat gezegd hebben is het voor mij klaar nu. Het is wat het is en nu vooruit.

Houd jouw eed op de wet van de vuilniswagen in ere.

Weer even een korte reminder

David Pollay wil een wereld waarin mensen in staat zijn negatieve dingen in het leven waar we geen macht over hebben aan ons voorbij laten gaan. Hij wil dat de wereld een betere plek wordt. Zijn missie is dat zijn principe iedereen op de wereld bereikt en waardoor wij mensen anders met elkaar omgaan. Hij heeft dit boek geschreven voor mensen die hun leven in eigen hand willen nemen. En dat is de reden waarom ik dit boek las.

Gemiste opvoering

Ook dit hoofdstuk begint met een ervaringsverhaal van de auteur zelf. Op een dag liep zijn werkdag dusdanig ver uit, omdat er die ochtend een vuilniswagen over hem heen reed (metaforisch) tijdens het werk. Dat beïnvloede zijn dag zo erg dat hij te laat kwam voor de (zomerkamp) opvoering van zijn dochtertje. Negen minuten kwam hij tekort. Negen! Hij voelde zich ellendig dat hij het had gemist en dacht erover na hoe het zo had kunnen komen. Hij realiseerde zich dat hij zelf een vuilniswagen was geworden nadat hij een andere vuilniswagen over zich heen had laten rijden. Niet alleen op het werk, maar ook op weg naar de opvoering en in de aula. Uiteindelijk was hij negen minuten te laat en hij was er niet omdat hij vuilnis van iemand anders had opgenomen.

De eed

Bron: The Law of the Garbage Truck

Toen ontstond zijn idee voor de eed op de wet van de vuilniswagen, die je hiernaast kunt lezen. Een mooie wet op papier en op zich ook niet zo moeilijk toe te passen. In theorie dan, want in de praktijk is het toch een heel stuk lastiger. Gelukkig ben ik de afgelopen tijd niet zo veel vuilniswagens tegengekomen. Of toch wel?

Ergens in mijn achterhoofd begint het me nu te dagen dat ik zonder het door te hebben deze wet wél toepas.

Alleen valt het niet zo zodanig op. Oké, ik geef toe dat het net iets te vaag klinkt. Dat komt omdat ik het nu pas echt besef.

Ben ik er nou dan toch in geslaagd? Nou… eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik dan weliswaar niet meer zo veel vuilnis opneem, ik heb er best nog een handje van mijn vuilnis wél te dumpen. Denk ik. De komende week zal ik daar eens wat beter op letten. Overigens noemt David zelf vaak een van de drie onderstaande verkorte versies op als hij vuilniswagens op zich af ziet komen.

  1. Ik ben geen vuilniswagen
  2. Ik beschouw het niet als een persoonlijke bedreiging
  3. Ik glimlach, zwaai en wens hen het allerbeste, en ik ga verder.

Ik denk dat ik mijn eigen verkorte versies ga toepassen

  1. Ik ben geen vuilniswagen.
  2. Ik accepteer geen vuilnis in mijn leven.

Kleine vuilniswagen

In dit hoofdstuk wordt er ingegaan op hoe je de wet van de vuilniswagen binnen jouw bedrijf, jouw organisatie kunt toepassen. Voor mij ligt de grootste uitdaging in huis. Ik heb een kleine vuilniswagen rondrijden en die dumpt regelmatig zijn vuilnis bij mij. Als ik lekker in mijn vel zit schuif ik het naar hem terug, maar veel vaker is het zo dat ik die vuilnis vervolgens op iemand anders dump. Of ik neem het over en dump het terug op hem. Op de niet zo vriendelijk manier dus.

Foto door Andrea Piacquadio op Pexels.com

Ik ben de volwassene en ik zou me niet zo moeten laten gaan, dus ik weet dat ik hem daar pijn mee doe. Hem niet alleen trouwens, ik heb er net zo goed last van, want ik wil zo niet zijn. Het deel over de wet van de vuilniswagen toepassen in mijn relaties en binnen mijn familie zijn dus veel waardevoller. Hij geeft daarin twee simpele, maar waardevolle tips. Een van die twee is een regel die bij mij thuis vroeger heilig was, maar die ik zelf erg moeilijk vind toepassen.

Je kunt niet als een vuilniswagen gaan slapen of de deur uit gaan.

David J. Pollay

Inzicht

Ik vind dit een prachtig onderwerp om uit te zoeken in mijn dagboek, bedacht ik me toen ik de eerste opzet van deze blogpost schreef. Ik wil weten wanneer ik een vuilniswagen word en wat ik kan doen om dat te veranderen. Ik had dat meteen ter plekke kunnen doen, maar ik hou ervan als mijn onderbewuste me antwoord. In mijn dagboek gebeurt dat het snelst.

Op de vraag wanneer ik een vuilniswagen word, was het antwoord eigenlijk niet eens zo heel moeilijk, want die wist ik al. Ik word voornamelijk een vuilniswagen op het moment dat ik moe ben. En met een ziekte als ME/CVS gebeurt dat helaas heel erg vaak. Toch is het zo dat dit regelmatig gebeurt wanneer iemand anders zijn vuilnis eerst op mij dumpt. Dan ben ik niet in staat het van me af te zetten en verval ik al snel in het verder dumpen van die vuilnis, terwijl ik het eigenlijk naar die ander terug moet schuiven. Ik denk dan ook dat in 9 van de 10 gevallen er niets aan de hand zou zijn als ik niet moe was geweest. Dat neem niet weg dat ik het vervelend vind een vuilniswagen te zijn. Meer nog dan de vuilnis van een ander over me heen te krijgen.

Gedrag veranderen

Op de vraag wat ik aan mijn gedrag kan veranderen en acties die ik kan ondernemen om te voorkomen dat ik een vuilniswagen word, vind ik lastig. Toch heb ik een antwoord gevonden.

  1. Wat ik als eerste moet doen is er voor zorgen dat ik niet (zó ver) over mijn grenzen ga dat ik kribbig en snibbig wordt.
  2. Als ik de neiging heb (of al ben begonnen) een vuilniswagen te worden moet ik afstand nemen van de situatie door over een andere onderwerp te beginnen of door helemaal uit de situatie weg te gaan.
  3. De meeste situaties komen thuis voor dus het is handig om de kinderen deze wet ook te leren en die met ze te delen. Zo moet ik ze wel naleven, want kinderen luisteren niet naar wat je zegt, maar kijken naar wat je doet. Op het moment dat ik een vuilniswagen ben mogen ze me daarop wijzen. Dit geldt andersom dan uiteraard ook.

Mijn eed helpen herinneren

Op de opdracht om twee dingen te noemen die me aan mijn eed helpen herinneren heb ik het volgende bedacht.

  1. Ik denk dat ik als eerste de eed moet uitprinten, lamineren en ophangen in de keuken, waar ik hem het vaakst zie. Misschien kan ik voor de kinderen een eigen maken. Dan maak ik er eentje voor Elize met Harry Potter erop (girlcrush-alert) en voor Samuël iets met het universum erop. Of gewoon leuke vuilniswagens.
  2. Ik zou een soort van anker kunnen maken. Dat als ik mezelf iets hoor zeggen en ik dat niet wil, dat ik iets aanraak (bij mezelf) zodat ik het meteen kan stoppen. Dan ben ik weliswaar al bezig, maar kan ik het wel stoppen. Als ik het doe op een plek die ik makkelijk aanraak (maar niet te vaak) denk ik er buiten die momenten om ook aan. Dan zou ik op die manier vaker bewust zijn en het steeds minder gaan doen.

Nou goed, het is weer een lange blog geworden, maar ik merk aan mezelf dat dit onderwerp me erg aan het hart gaat. Ik voel heel diep vanbinnen dat de wereld een heel klein beetje beter zou worden als we allemaal onze vuilnis bij ons houden. En nu is het niet aan mij om de ander te veranderen, maar als ik me hier bewust van word en blijf kan ik in ieder geval voorkomen dat een ander mijn vuilnis ergens anders weer kwijt moet.

Geplaatst door

Ik ben in 2002 getrouwd met Christiaan. Samen zijn we de ouders van twee kinderen: Elize (2007) en Samuël (2011). Sinds 1998 ben ik chronisch vermoeid en sinds 2007 weet ik dat ik ME/CVS heb. Deze ziekte heeft een zeer grillig verloop en de ene keer heb ik tonnen energie (relatief dan ;-)) en de andere keer lig ik lange tijd overdag op bed. Werken voor een werkgever gaat dan ook niet, maar alle beetjes energie die ik over heb steek ik in schrijven. Sinds 2006 ben ik blogger en recensent en sinds 2003 ben ik schrijver. Ik schreef honderden blogs voor verschillende websites, maar focus me nu vooral op mijn eigen. Daarnaast schreef ik meerdere boeken, maar er zijn er momenteel maar twee te koop. Nummer drie wordt voorjaar 2021 gepubliceerd. Belangrijk FEITJE over mij: ik ben freelance corrector geweest, maar ben blind voor mijn eigen schrijffouten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s