ᗩᗩᖇᗪIᘜ ᘔIᒍᑎ KOᔕT ᑎIᗴTᔕ [klein geluk #2)

In Twente (vooral Rijssen) is het heel normaal om mensen op straat te groeten. Volgens mij is het een van de ongeschreven fatsoensnormen daar. Dit dacht ik 21 jaar lang. Ik was ervan overtuigd dat dit echt iets Twents was. In Arnhem gebeurde dat namelijk zelden. Daar kwam ik in de eerste weken al achter en ik heb me daar 21 jaar lang shit over gevoeld. Ja, echt. Ik kom er met mijn hoofd maar niet bij waarom het zo moeilijk was om gewoon netjes ‘goedemorgen’ terug te zeggen. Of te hummen wat mij part. Het kwetste me keer op keer op keer als er niets terugkwam. Op een dag ging ik geloven dat het aan mij lag. Dat iedereen die niet terug zei een hekel aan me had.

Kijk, ik begrijp heus het wel wanneer iemand niets terug zegt. Ik ben ook geen heilige en ik heb ook zo mijn momenten dat ik niets terugzeg. Vaak is dat omdat ik slecht in mijn vel zit en daarom nogal in mezelf teruggetrokken ben. Dan kijk ik meer naar de grond dan naar voren en dan merk ik ook niet altijd dat iemand bij me in de buurt is. Maar dit gaat om meer genegeerd worden dan nodig.

Waar ik echt het aller- aller- allermeeste hekel aan heb is dat ik genegeerd word. Ik HAAT genegeerd worden.
Je kunt je misschien voorstellen dat het met mijn beeld van de “algehele mens” gedaan heeft.

Toen ik diep vanbinnen voelde: NU moet ik hier weg of ik ga binnen zes planken hier weg voelde ik ook meteen: daar is alles anders. Daar moet ik zijn. Daar was Huissen. Daar was Loovelden. Dat was 100% duidelijk. Al sinds de eerste huizen werden gebouwd wist ik dat ik hier op een dag wilde zijn.

Oké ik dwaal af. In de aanloop naar de verhuizing hield ik mezelf voor dat de mensen hier zijn als de Tukkers thuis. Vriendelijk, open, aardig. En ik had gelijk. Ik had toch zooooo gelijk! Uitzondering daargelaten zegt iedereen iets terug. IEDEREEN!!!

Het klinkt misschien belachelijk, maar als je kijkt naar míjn belangrijkste waarde: Wees aardig voor elkaar, is dit de hemel op aarde. Mijn hart zong toen ik gisteren 15 keer goedemorgen zei en 15 keer een vrolijke goedemorgen terugkreeg. Ik zal erover ophouden, maar ik wou dat ik kon verwoorden hoeveel heling dat gisteren heeft gebracht. Zelfs al loste het gevoel daarna op (daarover later meer in een volgende post – later vandaag).

Aardigheid + liefde = pure JOY!

Geplaatst door

Ik ben in 2002 getrouwd met Christiaan. Samen zijn we de ouders van twee kinderen: Elize (2007) en Samuël (2011). Sinds 1998 ben ik chronisch vermoeid en sinds 2007 weet ik dat ik ME/CVS heb. Deze ziekte heeft een zeer grillig verloop en de ene keer heb ik tonnen energie (relatief dan ;-)) en de andere keer lig ik lange tijd overdag op bed. Werken voor een werkgever gaat dan ook niet, maar alle beetjes energie die ik over heb steek ik in schrijven. Sinds 2006 ben ik blogger en recensent en sinds 2003 ben ik schrijver. Ik schreef honderden blogs voor verschillende websites, maar focus me nu vooral op mijn eigen. Daarnaast schreef ik meerdere boeken, maar er zijn er momenteel maar twee te koop. Nummer drie wordt voorjaar 2021 gepubliceerd. Belangrijk FEITJE over mij: ik ben freelance corrector geweest, maar ben blind voor mijn eigen schrijffouten.

Een reactie op “ᗩᗩᖇᗪIᘜ ᘔIᒍᑎ KOᔕT ᑎIᗴTᔕ [klein geluk #2)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s