Woedend op de wereld

Afbeelding van Trandoshan via Pixabay

Vroeger kon ik gewoonweg woedend zijn op de wereld. Het was een emotie diep vanbinnen en niet tastbaar voor mij; wel in alle hevigheid voelbaar. Het kwam omhoog op momenten dat ik het niet zag aankomen en het was maar met moeite te temperen. Ik bezocht psychologen en therapeuten, maar niemand kon me echt leren waar die woede vandaag kwam. Tot het moment dat ik me ging verdiepen in zelfontwikkeling. In de afgelopen jaren hebben boeken mij meer geleerd dan psychologen ooit konden. Sindsdien is mijn woede naar de wereld enorm afgenomen. Waarom? Ik ben gaan ontdekken wie ik ben en weet inmiddels waar mijn grenzen liggen.

Woede is natuurlijk een basisemotie en die emoties mogen er zijn. Je voelt ze, dus is het een teken dat er iets niets klopt. Het probleem is echter dat mensen vaak aan woede vast blijven houden en dat brengt je helemaal nergens. Even los van het feit dat het ook nog eens heel slecht is voor je lichaam en je geest. Daarbij zit die woede ook nog eens vaker alleen maar in jezelf dan ook bij een ander. Om een voorbeeld te geven: ik voel regelmatig een woede richting een gezinslid (of meer) , maar als ik dan goed kijk zie ik dat die woede niet bij hem of haar zit. Ik wind me dan enorm op over iets waar de ander geen blijk van weet. Dat is niet handig!

Onderzoeken

Woede is een duidelijk signaal van je lichaam dat er ergens een grens wordt overschreden. Er gebeurt iets en het is noodzakelijk uit te zoeken waarom. Voorheen liep ik er voor weg, nu doe ik dat niet meer. Ik onderzoek het. Ik wil weten waar het vandaag komt en ik wil weten wat ik eraan kan doen.

Een grens is de buitenste rand van een van de diepste overtuigingen die we over onszelf en de wereld hebben.

Glennon Doyle

Dat onderzoeken is niet makkelijk. Uitzoeken waar je grenzen liggen is een lastige klus en je zult af en toe flink op je plaat gaan. Voor mij persoonlijk is het wel een belangrijke klus, want ik wil niet meer altijd en eeuwig boos zijn op alles en iedereen.

Menselijke software

Afbeelding van John Hain via Pixabay

Als mens ben je een soort van computer. Op computers staat software. De overtuigingen in jouw brein is zeg maar jouw eigen software. Daar ligt alles opgeslagen wat je in je leven hebt geleerd en wat je is verteld. Zonder dat jij het merkte hebben je ouders, je ooms en tantes, opa’s en oma’s, buren en leerkrachten je overtuigingen meegegeven. Veel daarvan heb je onbewust opgeslagen. Zonder dat je het (meteen) doorhebt zorgt dat ervoor dat je reageert hoe je reageert en wat je kijk op de wereld is.

Laat ik beginnen met te zeggen dat iedereen om me heen me de lessen met liefde heeft geleerd, althans het gros. Maar er is ook veel rommel in mijn brein terechtgekomen. Sommige rommel heb ik er ook zelf in gestopt in de loop der tijd. Veelal opvattingen waar ik niet per se zelf achtersta, maar die ik wel als waarheid heb opgeslagen en die er voor zorgen dat ik dingen doe waar ik niet in geloof, maar die ik doe ‘omdat het zo moet’. En daar gaat het dan fout.

Ik geef je een voorbeeld: lange tijd was mijn opvatting dat ik thuis ben voor de kinderen en in dienst van mijn gezin leef. Ik moest daarnaast (van mezelf!) het huis schoonhouden en het eten koken. Ik ben immers niet degene die het geld binnenbrengt en het minste wat ik kan doen is een blinkend schoon huis geven, de kinderen goed opvoeden en alle liefde geven en tegen half zes het eten op tafel hebben staan. Maar eerlijk? Dat is zó doodvermoeiend: aan al die eisen voldoen die ik mezelf gesteld heb. Het resultaat is namelijk dat ik mijn eigen behoeften opzij zet en alles laat vallen als een ander dat vraagt. Dat geeft woede. Woede naar mezelf maar ook woede naar mijn man, maar mijn kinderen. Naar mijn ouders. Naar het leven. Naar het grote universum (beter bekend als God). En als er nog meer bestaat dan ben ik daar op zo’n moment ook kwaad op.

Woede vertelt ons waren onze grenzen liggen. Grenzen vertellen ons wat onze overtuigingen zijn. Onze overtuigingen bepalen hoe we de wereld ervaren.

Glennon Doyle

Nog een voorbeeld: als ik moe ben en Christiaan is dan hard aan het werk in huis word ik boos. Blijkbaar is er iets in mij dat er niet tegen kan als hij niet gewoon kan ontspannen als hij thuis is. Ik ben er nog niet precies uit wat er aan de hand is, maar ik voel me dan verplicht ook iets te doen. Waarom ik dat dan niet doe? Ik voel die woede alleen als ik moe ben en juist rust wil. Jaloezie speelt wellicht ook een rol, net als gewoon samen willen zijn. Aandacht willen. Maar ook hiervoor geldt: het zit in mijn hoofd. Het is mijn waardeoordeel die zorgt voor de woede. Het is mijn hoofd dat zegt: ‘Je bent lui en lui zijn is niet goed. Je moet continu bezig zijn, want dan ben je pas waardevol.’

Maar al die woede helpt me helemaal niet! En het is ook nog eens erg onredelijk anderen te beschuldigen van iets waar ik zelf verantwoordelijk voor ben. Daarnaast slaat het waardeoordeel echt nergens op (daar is ook een waardeoordeel ;-)). Wie zegt eigenlijk dat dát de waarheid is?!

Alles in het universum is neutraal. Dat geldt ook voor overtuigingen. Het is de betekenis die ík eraan geef die ervoor zorgt of het goed of slecht is.

Sinds is dit weet leer ik meer en meer en zit steeds beter in mijn vel. Ik ben niet meer zomaar boos. En als ik wel boos ben dan weet ik dat er een grens is overschreden. Negen van de tien keer is dat goed zorgen voor mezelf. Negen van de tien keer speelt vermoeidheid de grootste rol. Wat ik dus kan doen om mijn woede te temperen is goed voor mezelf zorgen. My own safety mask first en dan de rest.

Geplaatst door

Ik ben in 2002 getrouwd met Christiaan. Samen zijn we de ouders van twee kinderen: Elize (2007) en Samuël (2011). Sinds 1998 ben ik chronisch vermoeid en sinds 2007 weet ik dat ik ME/CVS heb. Deze ziekte heeft een zeer grillig verloop en de ene keer heb ik tonnen energie (relatief dan ;-)) en de andere keer lig ik lange tijd overdag op bed. Werken voor een werkgever gaat dan ook niet, maar alle beetjes energie die ik over heb steek ik in schrijven. Sinds 2006 ben ik blogger en recensent en sinds 2003 ben ik schrijver. Ik schreef honderden blogs voor verschillende websites, maar focus me nu vooral op mijn eigen. Daarnaast schreef ik meerdere boeken, maar er zijn er momenteel maar twee te koop. Nummer drie wordt voorjaar 2021 gepubliceerd. Belangrijk FEITJE over mij: ik ben freelance corrector geweest, maar ben blind voor mijn eigen schrijffouten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s