Ongetemd leven – Glennon Doyle

Waardering: 5 uit 5.

Bestsellerauteur Glennon Doyle laat in “Ongetemd leven’ zien hoe vrouwen volledig en krachtig zichzelf kunnen zijn en daarmee meer geluk in het leven kunnen ervaren. Van jongs af aan hebben vrouwen geleerd te leven naar de verwachtingen van de buitenwereld, en Doyle pleit er in dit boek voor dat we die verwachtingen nu loslaten en ontdekken wie we echt willen zijn. Door haar eigen verhaal met de lezer te delen geeft de auteur ons allemaal de kracht om gehoor te geven aan de innerlijke stem die wij te lang hebben genegeerd. Alleen door echt jezelf te zijn, kun je werkelijk gelukkig zijn en je mooiste leven leiden. Ontdek wie jij was, voordat de wereld jou vertelde wie je moest zijn.

Dit boeken riep me al een tijdje, maar ik stelde het kopen steeds uit. Vond dat ik hem moest verdienen door eerst de rest te lezen (waaronder één van haar), maar op een gegeven moment heb ik hem toch (in een opwelling-min of meer) gekocht. Ik liep de Bruna in en moest even zoeken. Daarom begon ik al teleurgesteld te raken dat hij er misschien niet meer was. Nog geen twee weken ervoor stond Ongetemd nog op nummer een en op het moment dat ik hem wilde kopen lag hij zelfs niet meer op de tafel. Aangezien ik me niet zomaar uit het veld laat slaan zocht ik even verder en gelukkig waren er toch nog een paar. Hoe blij kun je zijn met een boek?!

Ongetemd hield me vanaf de eerste pagina meteen al in zijn greep. Of beter gezegd: Glennon Doyle hield mij meteen in haar greep. Zo prachtig, eerlijk, zuiver in rauw. Echt heel mooi.

Daarbij moet ik wel zeggen dat het boek in het begin wat ” gewoontjes’ was, wat overigens niet hetzelfde betekent als ‘niet zo goed’. Gaandeweg begon ze al met handvatten voor een ongetemd leven te delen en voelde ik waarom ik het boek moest hebben.

Vrouwen die durfde uit te spreken wat ze voelen en wat ze denken zijn voor mij een groot voorbeeld. Vrouwen die dit ook nog eens durven op te schrijven voor – en te delen met – de hele wereld zijn voor mij veel meer dan dat nog, hoewel ik er geen woorden aan kan geven. Wat is daar de vergrotende trap voor? Ik weet het niet maar ik ben blij dat sommige onderwerpen niet langer in een verdomhoekje worden gestopt. Als ik één woord voor dit boek zou moeten geven dan denk ik dat ik kies voor:

Openheid

Glennon geeft woorden aan gevoelens en gedachten waar ik al mijn hele leven mee loop en waarvan ik heel lang dacht dat ik de enige was die dit zo voelde, merkte en ervaarde. Inmiddels ben ik 41 en weet ik natuurlijk al jaren dat ik zeker niet de enige ben. Toch ben ik heel blij dat de adolescenten en de twintigers van nu daar niet langer hoeven te lopen en te strugglen. Ik ben blij dat de zonen en dochters van nu niet hoeven op te groeien als de mannen en vrouwen van vroeger. Hoera voor het echte leven!

Dus als ik te zacht word, me te getroost voel, te dicht in de buurt kom van het houden van iemand, komt de Pijn naar me toe. Ze gebruikt taal (‘ze gaat dood’) of komt met een beeld (een telefoontje, een begrafenis) en dan reageert mijn lichaam meteen. Ik verstijf, hou mijn adem in, recht mijn rug, verbreek het oogcontact en leun naar achteren. Op dat moment heb ik weer controle over mezelf. De Pijn zorgt er voor dat ik voorbereid ben, op een afstandje blijf, veilig ben. Door de Pijn gaat het gewoon goed met me, maar in feite ben ik al halfdood. Om halfdood te blijven, moet je als levend wezen behoorlijk wat inspanning leveren.

Wat mij betreft is dit boek een ode aan de vrouw. Maar ook een boodschap waarin ze stelt dat het tijd wordt dat vrouwen zichzelf niet langer wegcijferen, omdat een ander dat nou eenmaal verwacht.

Ik hou van Glennons manier van vertellen, hoe ze haar gevoelens omschrijft. Er staat bijvoorbeeld een stuk in waarbij ze met haar vijftienjarige zoon praat over het gebruik van een smartphone en over welk effect het op hem heeft. Dat we als ouders niet moeten kiezen voor het geven en laten gebruiken van zo’n apparaat “omdat iedereen het doet”.

Het is wel eens eerder gebeurd dat iedereen iets doet en dat we er pas later achter kwamen dat het verslavender dodelijk is.

Glennon schrijft over gevoelige onderwerpen als boulimia, (homo)seksualiteit (en geloof), racisme, groei, liefde en geluk. Doe jezelf een plezier en koop dit boek. Je zult er echt heel veel aan hebben. Niets geen zweverigheid; geen wijzend vingertje. Nee, down to earth, pure, oprechte en rauwe eerlijkheid.

📖146-2020

Titel: Ongetemd leven
Auteur: Glennon Doyle
Genre: Zelfontwikkeling
Uitgever: Kosmos Uitgevers
Uitgave datum: juli 2020
Uitvoering: Paperback
Pagina's: 336
ISBN13: 9789021577111
Onder andere te bestellen via >>>Bol.com<<<

Deze recensie is niet gesponsord!

Geplaatst door

Ik ben in 2002 getrouwd met Christiaan. Samen zijn we de ouders van twee kinderen: Elize (2007) en Samuël (2011). Sinds 1998 ben ik chronisch vermoeid en sinds 2007 weet ik dat ik ME/CVS heb. Deze ziekte heeft een zeer grillig verloop en de ene keer heb ik tonnen energie (relatief dan ;-)) en de andere keer lig ik lange tijd overdag op bed. Werken voor een werkgever gaat dan ook niet, maar alle beetjes energie die ik over heb steek ik in schrijven. Sinds 2006 ben ik blogger en recensent en sinds 2003 ben ik schrijver. Ik schreef honderden blogs voor verschillende websites, maar focus me nu vooral op mijn eigen. Daarnaast schreef ik meerdere boeken, maar er zijn er momenteel maar twee te koop. Nummer drie wordt voorjaar 2021 gepubliceerd. Belangrijk FEITJE over mij: ik ben freelance corrector geweest, maar ben blind voor mijn eigen schrijffouten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s