HET zevende COMMITMENT – DE WET VAN DE VUILNISWAGEN #8

Ik ben al weer bij het een-na-laatste commitment. Bizar dat er al zoveel weken verstreken zijn sinds ik begonnen ben (en dan heb ik ook nog eens een paar weken overgeslagen). Ik heb heel veel geleerd, maar ik leer nog elke dag en voorlopig ben ik nog lang niet uitgeleerd. Het valt namelijk helemaal niet mee om te leven met zo min mogelijk afval. Zeker niet wanneer je je hele leven gewend bent om de vuilniswagens steeds weer uit te nodigen en hun vuilnis over te nemen. Ik heb dit boek al heel lang geleden gekocht en heb er net zo lang over gedaan om het te lezen. Nu denk ik: waarom heb ik dan niet eerder gedaan! Maar ik weet ook dat sommige dingen alleen op het juiste moment te leren zijn.

Deze week draaide het erom dat ik een vuilnisvrije zone ga maken van mijn leven. Dit kan ik echter pas gaan creëren op het moment dat ik me ervan bewust ben hoe grondig mijn leven veranderde door de wet van de vuilniswagen. Het gaat er daarbij om dat ik vrij ben van de invloed van de vuilniswagens en dat ik de kracht hebt om mijn eigen standpunten in te nemen. Dat vind ik toch wel een dingetje, want hoe weet ik nu of ik inmiddels genoeg geleerd heb? Hoe weet ik nu zo zeker dat ik mijn standpunten in mag nemen? Vanbinnen bedoel ik dan.

Maak van je leven een vuilnisvrije zone

Weer even een korte reminder

David Pollay wil een wereld waarin mensen in staat zijn negatieve dingen in het leven waar we geen macht over hebben aan ons voorbij laten gaan. Hij wil dat de wereld een betere plek wordt. Zijn missie is dat zijn principe iedereen op de wereld bereikt en waardoor wij mensen anders met elkaar omgaan. Hij heeft dit boek geschreven voor mensen die hun leven in eigen hand willen nemen. En dat is de reden waarom ik dit boek las.

© Angela Stegeman

Vuilniswagen-vrije zone

Het is natuurlijk onmogelijk om nooit meer vuilniswagens tegen te komen. Dat zou op zich fijn zijn, maar daar leer je natuurlijk niets van. Groei ontstaat waar je tegen moeilijkheden oploopt, dus ik weet niet of ik dat wel zou willen. Wat ik wel kan leren is dat ik om die vuilniswagens heen navigeer en dat ik (zo snel mogelijk) loslaat wat er aan vuilnis op mijn pad komt. En laat ik niet vergeten dat ik ook gewoon af en toe nog gewoon een vuilniswagen zal zijn voor anderen. Hoe vervelend ook, dat hoort er gewoon bij. Het enige dat ík kan doen is me weer te focussen op de wet en mijn fout inzien. Er staat in dit boek mooi mantra hiervoor:

“Ik zal mijn frustraties, teleurstellingen en woede niet op andere mensen afreageren. Ik zal ze niet belasten met mijn vuilnis. Ik ben geen vuilniswagen.”

Ook is het belangrijk om een strategie te hebben, aldus David Pollay. En die strategie is de vuilniswagen-vrije zone. Dit zal me de vrijheid geven om te reageren op moeilijke ontmoetingen, waardoor ik ze niet langer meer hoef te vermijden. En geloof me, dat laatste doe ik de laatste jaren heel erg vaak. Ik ben me ervan bewust, maar omdat ik zo veel alleen ben vind ik het steeds moeilijker om contact te maken met anderen. Via social media gaat het nog wel, maar in het “echte leven” wordt het steeds moeilijker. Ik weet namelijk al heel erg lang dat ik heel makkelijk vuilnis dump, alleen wist ik nog niet dat het zo heette. Op een gegeven moment wordt bepaald gedrag een gewoonte en is afleren heel erg lastig. Het fijne nu is dat ik me er bewust van ben.

Oordelen

Ik heb jarenlang te maken gehad met beoordeeld (lees: veroordeeld) te worden op waar ik woonde, in plaats van op wie ik ben. Nou ja, dat is een aanname, want 100% zeker ben ik daar niet van. Men zegt wel eens: dat gezicht spreekt boekdelen. Nou, ik heb diverse boeken voorbij zien komen in de laatste negentien jaar, maar er was iets dat bijna alle boeken gemeen hadden: de manier hoe ze hun neus ophaalden als ik vertelde waar ik woonde. Steeds weer nam ik mezelf voor het me niet aan te trekken, maar keer op keer mislukte dat. Ik moest het niet persoonlijk nemen, maar uiteraard deed ik dat wel. Dat geldt ook voor roddelen. Er werd vaak over me gesproken en zoals dat met de meeste roddels gaat: het komt uiteindelijk altijd bij je terecht/terug. Sinds ik de wet van de vuilniswagen toepas gaat het me heel veel beter af de oordelen van anderen (en mijn eigen!) weg te zetten.

Afbeelding van Barbora Franzová via Pixabay

Vergeving

Wat me opvalt in dit boek is dat er vaak wordt gesproken over wraakgevoelens en daar vanaf te komen. Die wraakgevoelens had ik vroeger heel sterk, maar inmiddels al jaren niet meer, dus daar valt weinig in te leren. Waar ik wel wat te leren heb, is mijzelf vergeven voor mijn fouten. Ik heb geen moeite om anderen hun fouten te vergeven, maar mezelf vergeven vind ik erg moeilijk. Daaraan werk ik door middel van NLP, maar deze wet helpt er ook in mee omdat het me sneller wegbrengt van incidenten die totaal niet belangrijk zijn, maar die in het verleden weken, maanden, zo niet jaren bleven hangen. Onderstaande quote is een mooie om mee te nemen in de toekomst.

Als je jezelf van streek laat brengen door incidenten die er niet toe doen, leid je je aandacht af van de mensen die wel belangrijk voor jou zijn.

Neem hem even in je op en doe ermee wat je wilt. De auteur heeft helemaal gelijk als hij eraan toevoegt dat het zonde van je kostbare energie is om jezelf steeds te verdedigen. Daarbij wil ik voor mezelf toevoegen dat het zonde is van mijn weinige energie om die te verspillen aan boos zijn op andere mensen, situaties of mezelf. Het is het gewoon niet waard.

Wanneer ben je nu een vuilniswagen?

Dat is de vraag die ik mezelf regelmatig stel, want mag ik dan helemaal nergens meer over klagen? Moet ik dan alles opkroppen zodat ik niet met anderen hoef te praten? Dat lijkt me ook niet gezond. Het antwoord is heel duidelijk: ‘Als je je gevoelens uit, begrijpen mensen jouw problemen. Als je vuilnis dumpt, val je mensen lastig met jouw problemen.’ Daar moet ik nog steeds over nadenken. Voor mijn gevoel is gevoelens uiten en mensen lastig vallen hetzelfde. Het verschil zit hem in het toestemming vragen. Ongevraagd je problemen op tafel leggen is dumpen. Vragen of mensen naar je willen luisteren is het uiten van gevoelens (met toestemming). Daar zit overigens wel een beetje een limiet aan. Op een gegeven moment moet het klaar zijn. Als je dumpt blijf je maar spuien.

Aanwinst

Afbeelding van Isabel Fernandez via Pixabay

Verder in dit hoofdstuk ook weer een aantal persoonlijke verhalen van mensen die de wet toepassen, waaronder een vrouw met kanker. Voor mijn gevoel is dit een heel lang en lastig hoofdstuk en weet ik het niet goed te verwerken in een blog. Dit komt voornamelijk door brainfog. Er komt momenteel gewoon niet meer uit. Dat is óók leven met ME/CVS.

Ik wil daarom liever nogmaals vermelden dat dit boek een enorme aanwinst is wanneer je net als ik last hebt van de emoties van anderen. Als je net als ik de emoties van een ander als een spons opzuigt en er maar moeilijk vanaf komt. Dit boek heeft veel veranderd voor mij en ik ben zo dankbaar dat hij lang geleden op mijn pad kwam om te wachten tot het moment dat ik hem kon gebruiken. Ja, dat klinkt een beetje zweverig, maar alles heeft zo zijn tijd.

Geplaatst door

Ik ben in 2002 getrouwd met Christiaan. Samen zijn we de ouders van twee kinderen: Elize (2007) en Samuël (2011). Sinds 1998 ben ik chronisch vermoeid en sinds 2007 weet ik dat ik ME/CVS heb. Deze ziekte heeft een zeer grillig verloop en de ene keer heb ik tonnen energie (relatief dan ;-)) en de andere keer lig ik lange tijd overdag op bed. Werken voor een werkgever gaat dan ook niet, maar alle beetjes energie die ik over heb steek ik in schrijven. Sinds 2006 ben ik blogger en recensent en sinds 2003 ben ik schrijver. Ik schreef honderden blogs voor verschillende websites, maar focus me nu vooral op mijn eigen. Daarnaast schreef ik meerdere boeken, maar er zijn er momenteel maar twee te koop. Nummer drie wordt voorjaar 2021 gepubliceerd. Belangrijk FEITJE over mij: ik ben freelance corrector geweest, maar ben blind voor mijn eigen schrijffouten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s