Creep – BRIAN JUSTIN CRUM [geraakt #6]

Vanmorgen deelde ik een post over Paarse Vrijdag. Dit is de dag waarop scholieren en studenten op school hun solidariteit kunnen tonen met homoseksuelen, biseksuelen, lesbiennes en transgenders door de kleur paars te dragen. In navolging daarvan wil ik graag dit optreden met jullie delen. Ik geloof dat ik het inmiddels zeker vijfentwintig keer gezien en gehoord heb en dat ik elke keer weer met tranen in mijn ogen luister. Net zo lang tot ze over mijn wangen rollen. Ik kan niet naar deze auditie kijken zonder dat het me raakt.

Brian Justin Crum was toen hij jong was een gelukkig kind; hij zong graag en was dol op dansen. Maar op school had hij het moeilijk. Brian wist al op zijn zesde dat hij homo is. Als hij door de school liep werd er achter zijn rug over hem geroddeld. Daarnaast was hij ook nog een dik en werd hij gepest. Toen hij ouder werd noemden ze hem regelmatig ‘Fagget’ (flikker). Op een gegeven moment ging hij zichzelf afvragen of ze misschien gelijk hadden, dat hij inderdaad waardeloos was.

But my mom believes in me and gave me the confidence to be who I am.

Tijdens het kijken op de laptop vang in mijn eigen blik in het scherm en voel ik me weer nog als vroeger op de een of andere manier verbonden met dit nummer. Ik voel de pijn die eronder zit, de frustratie, het verdriet. Ik weet hoe het is om je anders te voelen, om het gevoel te hebben dat je uitschot bent, dat je er niet bij hoor, dat je waardeloos bent. Ik voel elk woord in de tekst, elke emotie, elke trilling. Het origineel heb ik qua zang nooit bijzonder gevonden, maar heb het vaak als tiener gezongen in mijn hoofd. Vooral op de momenten als ik het gevoel had dat er niemand was zoals ik dat er niemand zo’n creep was als ik. Toen wist ik nog niet dat wat ik toen als zwakte zag nu mijn kracht is. Ik ben geen creep, ik ben IK, maar toch: nog heel af en toe hoor ik het in mijn hoofd als ik slecht in mijn vel zit, maar die momenten zijn erg zeldzaam, gelukkig.

But I’m a creep
I’m a weirdo
What the hell am I doin’ here?
I don’t belong here

In het verleden heb ik dit filmpje vaker gedeeld en ik weet dat niet iedereen gepakt wordt door zijn stem, maar tóch wil ik dit met jullie delen, omdat ik er gewoon geen genoeg van krijg om er naar te kijken en voorál luisteren. Die stilte aan het eind. Dat ene moment waarop er even helemaal níets is dan woorden en muziek dat blijft hangen, vind ik zo zó bijzonder. Maar vergeet niet te luisteren naar de prachtige commentaren. Uiteindelijk voelen we ons allemaal wel eens een creep, een weirdo. Maar we horen hier allemaal, want daarom zijn we geboren. Heb een fijne dag!

*Beiden foto’s zijn screenshots van YouTube.



Geplaatst door

Ik ben in 2002 getrouwd met Christiaan. Samen zijn we de ouders van twee kinderen: Elize (2007) en Samuël (2011). Sinds 1998 ben ik chronisch vermoeid en sinds 2007 weet ik dat ik ME/CVS heb. Deze ziekte heeft een zeer grillig verloop en de ene keer heb ik tonnen energie (relatief dan ;-)) en de andere keer lig ik lange tijd overdag op bed. Werken voor een werkgever gaat dan ook niet, maar alle beetjes energie die ik over heb steek ik in schrijven. Sinds 2006 ben ik blogger en recensent en sinds 2003 ben ik schrijver. Ik schreef honderden blogs voor verschillende websites, maar focus me nu vooral op mijn eigen. Daarnaast schreef ik meerdere boeken, maar er zijn er momenteel maar twee te koop. Nummer drie wordt voorjaar 2021 gepubliceerd. Belangrijk FEITJE over mij: ik ben freelance corrector geweest, maar ben blind voor mijn eigen schrijffouten.

2 reacties op ‘Creep – BRIAN JUSTIN CRUM [geraakt #6]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s