Mijn 10 favoriete blogs van 2020

Het viel me tijdens het uitzoeken van deze top 10 dat ik erg weinig schrijf over mijn persoonlijk leven en over hoe ik denk over het leven zelf, over spiritualiteit, zelfontwikkeling en zelfliefde. Dat is iets wat ik in dit jaar vaker wil gaan doen, want juist de blogs die vanuit het diepst van mijn hart komen vind ik persoonlijk het mooist. Eind vorig jaar heb ik mijn website een nieuwe vorm gegeven en ook besloten vaker persoonlijke blogs te schrijven. Vaak ben ik daar ook het meest trots op, juist omdat ze rauw en eerlijk zijn. Ik geef toe dat het niet de makkelijkste blogs zijn.

Ik begon in juli aan dit avontuur en plaatste in totaal zo’n 180 blogs (dat is een gemiddelde van 30 blogs per maand, bijna elke dag een). Ik schreef natuurlijk ook een aantal blogs voor Trotse Moeders afgelopen en daar ben ik ook trots op, maar ik deel nu alleen de mooiste blogs die hier plaatste.

1. ALS GELD GEEN ROL ZOU SPELEN – HAD IK EEN BOEKWINKEL

Foto door Tuur Tisseghem op Pexels.com

De afgelopen jaren heb ik me vaak met deze vraag bezig gehouden. Niet alleen omdat het een van de vele vragen is die Michael Pilarczyk stelt in Your Roadmap to succes and Happiness, maar ook omdat ik het gewoon leuk vind om over na te denken. Tot voor kort waren dat dromen over een nieuw huis en schrijver worden, maar sinds kort heb ik een nieuwe droom. Nou ja, nieuw…
Nu ik niet meer zo ziek ben als eerst en merk dat ik 85% van mijn dagen kan doorkomen zonder dutje durf ik wat meer te dromen. Ik ben er namelijk achter gekomen dat ik het helemaal niet zo leuk zou vinden om hele dagen te schrijven en niets anders te doen. Alleen maar met mijn hoofd bezig zijn geeft niet zo veel voldoening en het is best wel vermoeiend. Daarbij denk ik nu dat dit niet (alleen) mijn pad is en ik ben dan ook vaak aan het denken over een toekomst waarin ik kan werken voor een “vast” inkomen per maand. »LEES VERDER«

2. WE ZIJN ALLEMAAL MET ELKAAR VERBONDEN

De afgelopen weken las ik een paar interessante boeken over ‘de overkant’. De meeste mensen noemen het ‘het hiernamaals’ of de hemel. Auteur Laura Lynne Jackson schreef hier twee boeken over die ik tijdens het het lezen amper weg kon leggen. Ik vond ze zo intrigerend dat ik ze ook echt hier wil delen. Nu plaats ik door de week eigenlijk al meer dan genoeg recensie en tips, maar dit artikel is speciaal voor spiritual saterday en ik wil deze verhalen graag met jullie delen in combinatie met een stukje van mijn eigen verhaal. Vanaf vandaag zal ik vaker stukken schrijven over spiritualiteit in het algemeen.
Al sinds ik een jong was, houd ik me bezig met spiritualiteit. Als tiener merkte ik echter dat zoiets niet bepaald normaal is, zeker niet in een stad als de mijne, dus hield ik er al snel meer op een liet ik het achter me. Nou ja, dat probeerde ik, want ik kon het niet echt loslaten. Ergens achterin mijn hoofd bleef ik er mee bezig. »LEES VERDER«

3. CORONAKRONIEKEN – DAAN HEERMA VAN VOSS [boekrecensie]

Ik kwam het boek heel toevallig tegen bij de bibliotheek; het lag op de plank van de toptitels en zowel de titel als de cover spraken me aan. Ik kom vrijwel nergens meer en laat veel bezorgen, maar voor gereserveerde boeken moet ik nog altijd zelf op de fiets stappen en ze ophalen. Vandaag stond er eentje voor me klaar, maar ik kwam uiteindelijk dus met twee boeken thuis.
In de tijd waarover de auteur schrijft vermeed ik het nieuws grotendeels. Het enige waar ik naar keek waren Op1 en Jinek. Mijn redenering was dat de verhalen van virologen en IC-artsen niet alleen interessant waren, maar ook vanuit eerste hand en daardoor (waarschijnlijk) betrouwbaar. Daarnaast keek ik regelmatig naar het programma van Beau van Erven Dorens, en natuurlijk alle persconferenties. Het jeugdjournaal werd wel eens aangezet, om het wat luchtig te houden, maar voor de rest wilde ik er eigenlijk niets over weten. Ik heb nogal eens wat hypochondrische trekjes, dus stak ik mijn kop in het zand. Of dat de juiste beslissing was weet ik niet, maar na het lezen van dit boek ben ik nog steeds blij dat ik die keuze maakte. »LEES VERDER«

4. WAT EEN LUXE [PERSOONLIJKE BLOG]

Het is een doodgewone maandagmiddag, ogenschijnlijk eentje als zovelen. En toch is deze maandag anders dan normaal, want terwijl Elize met haar vriendin S door de achterdeur naar buiten loopt en Samuël zijn vriendinnetje S (andere S) naar huis brengt, denk ik: dit alles wat ik ooit heb gewenst, dit is precies waar ik al jarenlang naar verlangde; het is eindelijk uitgekomen!
Wat een luxe is het dat je kinderen veilig buiten kunnen spelen. Dat je ze met een gerust hart kunt laten gaan en je niet continu je hart in je keel voelt kloppen, omdat je bang bent wat er (nu weer) gaat gebeuren. Wat heerlijk is het dat zij zich veilig genoeg voelen om de hele wijk door te struinen naar plekken waar ze willen spelen. Wat een luxe is het om te wonen in een wijk waar ruimte is; waar het groen is. Wat een luxe is het om in een wijk te wonen waar heel veel speelmogelijkheden zijn. »LEES VERDER«

5. GERAAKT DOOR DE WIND [GERAAKT #1]

Als HSP (hoogsensitief persoon) heb ik regelmatig dat ik geraakt word door liedjes, misschien wel meer dan anderen, maar het gebeurt niet heel erg vaak dat ik buiten op straat ook daadwerkelijk begin te huilen.
Een tijdje terug luisterde ik tijdens mijn wandeling naar Miss Montreal. Voor Beste Zangers coverde ze ‘Door de wind’ van Stef Bos. Via Instagram had ik de uithaal al gehoord, die raakte meteen, maar het liedje had ik nog niet geluisterd. Tot dat moment dat ik ging wandelen. Ik heb in mijn Spotify een speciale lijst waarin ik liedjes zet die ik nog moet luisteren. Dit om te voorkomen dat ik mijn lijsten ‘vervuil’ met slechte muziek. De tekst heeft me aan het denken gezet, want ook al word ik snel geraakt door liedjes zo erg is het meestal niet. Dus vroeg ik me af hoe dat kon komen en ik had een vermoeden. Toen ik thuiskwam heb het liedje nog vijf keer geluisterd. Tijdens het luisteren stroomden de tranen over mijn wangen en vond ik eindelijk de kern van het verdriet. »LEES VERDER«

6. BIJ ALLEBEI KUN JE JEZELF ZIJN [GERAAKT #2]

Stel je voor: Je loopt op een landweg even buiten je stad. Voor je een lange lege weg omgeven met groen en kassen. In je hoofdtelefoon hoor je een liedje van de Achterhoekse band Jovink en de Voederbietels vertolk met de Twentse tongval van Miss Montreal. Het brengt je terug naar je tienertijd, wat al weer een kwart eeuw geleden is. Je vraagt je ongewild toch af waar die tijd is gebleven. En terwijl je de stem in je opneemt – het herkent als geeen ander – en de zon op het groene land ziet schijnen adem je diep in. En dan ruík je het: de geur van je tienertijd, de geur van je jeugd. De geur die je zo intens gemist hebt in de jaren dat je in de grote stad woonde. De geur van thuiskomen. De geur van geluk! De geur van thuiskomen. De geur van geluk! »LEES VERDER«

7. MIJN HART HUILT [GERAAKT #3]

Mijn hart huilt. Mijn hart huilt heel erg hard. Om een post die ik zojuist voorbij zag komen op Instagram. Een van mijn Instagramvrienden postte het en mijn hart begon te huilen. Eerst zag ik een foto van een prachtig mooi, lief, knap ventje. Toen las ik de reacties op de foto. Ik heb me tijdens het hele debat afgelopen jaar over racisme afzijdig gehouden. Niet omdat ik niets wilde schrijven; o, ik wilde het zo graag, maar omdat ik niet wist wat ik kon schrijven. Hoe kan ik als blanke bevoorrechte vrouw, die niet met racisme te maken heeft nu iets schrijven wat…. Ja, wát kan ik schrijven? Ik wist niet hoe, want ik realiseer me verdomd goed hoe bevoorrecht ik ben. Ik wist niet wat ik moest schrijven over huidskleur, over ras. Ik wist niet welke woorden ik wel mocht gebruiken en welke niet. Dus ik was laf en hield mijn mond en las een boek over racisme, waar ik zelfs niet over schreef. Maar vandaag doe ik mijn mond wél open en bid ik dat ik de juiste woorden gebruikt. Kijk eens naar dit prachtige, schitterende, lachende kind. Kijk eens naar dat guitige koppie. Kijk naar zijn mooie witte tanden. Als ik mag gokken zeg ik dat dit kleine ventje vijf of zes jaar oud is. Zie je hem? »LEES VERDER«

8. ᗩᗩᖇᗪIᘜ ᘔIᒍᑎ KOᔕT ᑎIᗴTᔕ [KLEIN GELUK #2]

In Twente (vooral Rijssen) is het heel normaal om mensen op straat te groeten. Volgens mij is het een van de ongeschreven fatsoensnormen daar. Dit dacht ik 21 jaar lang. Ik was ervan overtuigd dat dit echt iets Twents was. In Arnhem gebeurde dat namelijk zelden. Daar kwam ik in de eerste weken al achter en ik heb me daar 21 jaar lang shit over gevoeld. Ja, echt. Ik kom er met mijn hoofd maar niet bij waarom het zo moeilijk was om gewoon netjes ‘goedemorgen’ terug te zeggen. Of te hummen wat mij part. Het kwetste me keer op keer op keer als er niets terugkwam. Op een dag ging ik geloven dat het aan mij lag. Dat iedereen die niet terug zei een hekel aan me had.
Kijk, ik begrijp heus het wel wanneer iemand niets terug zegt. Ik ben ook geen heilige en ik heb ook zo mijn momenten dat ik niets terugzeg. Vaak is dat omdat ik slecht in mijn vel zit en daarom nogal in mezelf teruggetrokken ben. Dan kijk ik meer naar de grond dan naar voren en dan merk ik ook niet altijd dat iemand bij me in de buurt is. Maar dit gaat om meer genegeerd worden dan nodig. »LEES VERDER«

9. SOMS IS DANKBAARHEID VOELEN BUITEN BEREIK [PERSOONLIJKE BLOG]

Schreef ik >>>eerder vandaag nog een blog<<< over mijn ervaring van een paar dagen geleden en de vriendelijkheid die daarbij kwam kijken, later die dag (zelfs nog geen uur later) kon ik dat niet langer voelen en wist ik ook weer waarom het zo noodzakelijk was om te verhuizen. Ik voelde me alles behalve dankbaar. Niet omdat ik niet meer dankbaar ben voor wat ik nu heb, maar omdat ik zo beslag werd genomen door wat ik had meegemaakt in het uur erna. Dat zorgde voor intens k-gevoel dat diep doordrong in mijn lichaam. Laat me beginnen met zeggen dat ik niemand wil kwetsen en dat dít puur om mijn gevoel van gisteren gaat. Míjn beleving! Ik heb bijna 20 jaar lang in deze betreffende wijk gewoond, waarvan alleen de laatste tien jaar een probleem vormden, maar nu kan ik ineens zien hoe zeer dat invloed heeft gehad op mijn mentale gezondheid. »LEES VERDER«

10. WOEDEND OP DE WERELD

Vroeger kon ik gewoonweg woedend zijn op de wereld. Het was een emotie diep vanbinnen en niet tastbaar voor mij; wel in alle hevigheid voelbaar. Het kwam omhoog op momenten dat ik het niet zag aankomen en het was maar met moeite te temperen. Ik bezocht psychologen en therapeuten, maar niemand kon me echt leren waar die woede vandaag kwam. Tot het moment dat ik me ging verdiepen in zelfontwikkeling. In de afgelopen jaren hebben boeken mij meer geleerd dan psychologen ooit konden. Sindsdien is mijn woede naar de wereld enorm afgenomen. Waarom? Ik ben gaan ontdekken wie ik ben en weet inmiddels waar mijn grenzen liggen. »LEES VERDER«

Misschien vind je dit ook leuk

Geplaatst door

Ik ben in 2002 getrouwd met Christiaan. Samen zijn we de ouders van twee kinderen: Elize (2007) en Samuël (2011). Sinds 1998 ben ik chronisch vermoeid en sinds 2007 weet ik dat ik ME/CVS heb. Deze ziekte heeft een zeer grillig verloop en de ene keer heb ik tonnen energie (relatief dan ;-)) en de andere keer lig ik lange tijd overdag op bed. Werken voor een werkgever gaat dan ook niet, maar alle beetjes energie die ik over heb steek ik in schrijven. Ik droom graag groot, maar moet het doen met wat kan. Sinds 2006 ben ik blogger en recensent en sinds 2003 ben ik schrijver. Ik schreef honderden blogs voor verschillende websites, maar focus me nu vooral op mijn eigen. Daarnaast schreef ik meerdere boeken, waarvan er momenteel drie te koop zijn. Belangrijk FEITJE over mij: ik ben freelance corrector geweest, maar ben blind voor mijn eigen schrijffouten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s