Burn-out als jong volwassene

Toen ik negentien jaar oud was ging ik samenwonen met Christiaan. We hadden op dat moment anderhalf jaar verkering en het idee dat we een lange afstand relatie zou hebben trok me niet zo aan. Ik vertrok dus uit Twente en ging wonen in Arnhem. Ik haatte de stad meteen en twijfelde of ik wel de juiste keuze had gemaakt, of ik niet beter nog een tijdje thuis had moeten blijven wonen. Of op z’n minst even een tijdje op mezelf. Ik wist niet zeker of ik eigenlijk wel al zo’n relatiecommitment wilde aangaan, maar ik had mijn keuze nu eenmaal gemaakt en ik ging het niet terugdraaien. Dus probeerde ik er (tegen beter weten in – maar zonder weg terug) maar het beste van te maken, ondanks mijn vreselijke eenzaamheid.

Foto door Pixabay op Pexels.com

Ik kon niet langer werken bij het laboratorium waar ik werkte voor mijn verhuizing, dus besloot ik te gaan studeren in Zwolle. Het was een vierjarige mbo-opleiding en omdat ik het contact met Twente niet volledig wilde verliezen liep ik in die omgeving stage, iets dat me heel erg veel energie kostte. Daarnaast werkte ik ’s avonds en in het weekend in het ziekenhuis van Arnhem.

Vrijwel geen vrije tijd, maar wel “onafhankelijkheid”

Ik had vrijwel geen vrije tijd, maar ik had net als Christiaan wel een inkomen en onafhankelijkheid leek op dat moment het belangrijkste dat er was. Ik moest en zou geld in het laatje brengen, ook al was ik de student des huizes. Helaas was de reisafstand tussen Arnhem en Zwolle best aanzienlijk en in een drukke trein was studeren lastig. Daarnaast was het halen van de trein(en) elke dag weer gestress. Toen het met mijn studie en reistijd echt niet meer ging stapte ik over op een andere studie: een laboratoriumopleiding in Arnhem. Ik hield tijd over en in plaats van wat rust zoeken ging ik nog meer werken. Ik wilde hoe dan ook mijn mbo-diploma halen omdat ik ooit nog hbo wilde doen. Nee, moest doen, van mezelf. Pas dan zou ik het waard zijn om trots op te zijn.

Mislukking

Het was gedoemd te mislukken. Studeren deed ik tussen het werk en mijn leven als vriendin van, (schoon)dochter, schoonzus en vriendin door. Ik ging elk weekend naar Twente en vaak werkte ik ook een weekenddag.

Leren voor een tentamen? Dat deed ik steeds vaker op het toilet op school.

Het was zo totaal anders dan ik dat als tiener deed. Het zal je vast niet verbazen dat ik mijn eerste jaren afsloot met maar twee voldoendes. Het had een signaal moeten zijn, maar dat was het niet. Op een dag verloor ik mijn bijbaan, omdat ik niet onder schooltijd wilde werken. Mijn baas vond dat vreemd en ik vond dát vreemd. Ik had er helemaal mee moeten stoppen – met het werk – maar dat deed ik niet.

Nieuwe opleiding – eerste klachten

In plaats daarvan stopte ik met de studie voor medisch laborant, want hoe moest ik in vredesnaam al die voldoendes ophalen? Ik zag er niets meer in en mijn faalangst was inmiddels enorm. Toch moest en zou ik mijn mbo-diploma halen. MOEST! Dus ging ik aan de slag als BBL student apothekersassistente. Ik ging twee dagen naar school. Werkte er drie en ging daarnaast ook nog werken in het ziekenhuis. Nou ja, in het eerste jaar dan. Ook ging ik nog elke week naar Twente. Studeren was nog steeds een uitdaging, maar gevoelsmatig nog meer dan eerder.

Klachten namen nog meer toe

Op dat moment begonnen de eerste klachten. Nou ja… de eerste klachten? Toen begon het pas echt op te vallen. Achteraf gezien zou ik het overspannen raken kunnen noemen. Mijn perfectionisme keerde zich tegen me. Net als mijn angst om nee te zeggen. Ik was in Zwolle al vermoeid, maar stapte over naar een andere fulltime studie. Toen dat teveel werd dacht ik dat werken en leren zou helpen. Zo zou ik toch geld verdienen en een diploma halen. Pfffff… ‘What was I wrong!’

Foto door Pedro Figueras op Pexels.com

Verhuizen, verbouwen, trouwen

Het werd alleen maar erger. De eisen werden hoger. Mijn eisen werden hoger. We ging verhuizen. Ik haatte de verbouwing. Ik haatte het huis. We ging trouwen. Ik haatte de stress eromheen. Ik haatte dat iedereen keuzes voor me maakte die ik niet wilde. Ik kon geen nee zeggen. Er werd te veel van je verwacht. Door iedereen, maar vooral door mezelf.

De klachten werden nog heftiger. Een stem zei: ‘Je bent overspannen.’ Ik dacht: ja, natuurlijk, op je 22e? Doe niet zo belachelijk! Ik ging naar de dokter. Bloedtest na bloedtest. Kerngezond! Ik ging door. Nieuwe bloedtesten. Kerngezond. Hoewel… misschien psychisch niet. Diagnose: depressie. Behandeling: niets. Weer later: winterdepressie. Burn-out? Veel te jong voor, aldus de arts. Ondertussen geloofde bijna niemand me. Iedereen vond me een aansteller. Behalve mijn schoonmoeder (en Christiaan, uiteraard), die heeft me altijd geloofd, maar kon niets voor me doen. Het ging van kwaad naar erger en op het hoogtepunt besloot ik dat er iets moest veranderen. Later daarover meer, anders wordt de blog nog langer.

Herkenning in overvloed

Ik ben momenteel een boek over burn-out* aan het lezen. Waarom? Omdat ik me er toe aangetrokken voelde. Niet omdat ik het nodig heb, maar omdat ik erover wil leren en het wil voorkomen. Als ik lees wat burn-out is, dan twijfel ik er niet aan dat dat was wat ik toen had. En als ik dat destijds goed had aangepakt had ik nu geen ME/CVS gehad. Daar ben ik van overtuigd. Niets meer aan te doen, nu, maar het is toch jammer.

Tussen de 18 en 34 jaar loop je de grootste kans om burn-out te raken.* Dus mijn gedachte destijds klopte, maar toen was er te weinig over bekend. Als ik kijk hoe je een burn-out ontwikkeld dan is het niet vreemd dan zie ik heel erg veel raakvlakken met mijn eigen verhaal.

  • Te veel verplichtingen (werk, eigen huishouden, twee banen, studie).
  • Werk- en priveproblemen (moeizame familierelaties, moeilijke privérelatie omdat we alles heel snel deden, financiële problemen, grote schulden,stoppen met studies, faalangst, baanverlies).
  • Ingrijpende levensgebeurtenissen (eerst samenwonen, dus weg uit mijn vertrouwde omgeving, verhuizen, verbouwen, trouwen en later onvervulde kinderwens).*

Jongvolwassenen, idealisten, ‘te lieve mensen’, mensen met weinig steun, perfectionisten, werkverslaafden, people-pleasers zijn vatbaarder voor een burn-out. Laat ik dat nou allemaal zijn geweest.

Nee, zo vreemd is het niet dat ik ziek werd. Achteraf gezien had ik het heel anders aan moeten pakken, maar ik was begin twintig had veel te veel idealen en dromen en wilde alles doen wat mogelijk was. Dat zie ik ook nu heel vaak terug bij jongeren en ik ben heel blij dat er tegenwoordig veel meer aandacht is voor dit onderwerp en het voorkomen ervan. Ik wou dat het er in mijn tijd was geweest. Grappig is overigens dat Christiaan helemaal niet het idee heeft dat het toen zo is gegaan, maar ik weet wel beter. Mijn dagboeken liegen vast niet tegen me ;-). Zo zie je maar weer hoe je met iemand kan samenleven en tegelijkertijd een heel nader leven kunt leven. Des te meer reden om ervoor te zorgen dat je het zelf op orde hebt. Overigens neem ik hem niets kwalijk hoor.

Voor nu laat ik het hierbij. In een volgende blog vertel ik er meer over en over hoe ik steeds zieker en zieker werd. Lees hieronder nog over welk boek ik het heb.

Een oneindige to-dolijst, puberende kinderen, een pandemie, nieuwe werkmethoden of een recessie: het leven biedt voortdurend nieuwe uitdagingen en stressbronnen. Je zorgt steeds voor anderen; nu is het tijd om voor je eigen mentale vitaliteit en energie te zorgen. Kun je de uitknop vinden? Stel je voor dat je na je werk en andere verplichtingen nog energie over hebt. Dat je de puf nog hebt om leuke dingen te doen. Dat je een ‘uitknop’ in je hoofd hebt, waarmee je piekeren kan stoppen. Hoe zou je leven er dan uitzien? Je zou meer aandacht hebben voor je geliefden, minder emotioneel en geduldiger reageren. Je zou beter slapen en veerkrachtiger omgaan met tegenslagen, privé of op het werk. Complete aanpak van een burn-out Het beproefde programma in dit boek biedt een zeer complete aanpak om je duurzaam energieker en meer ontspannen te voelen. Het helpt spanningsklachten en burn-out te voorkomen of daarvan te herstellen. Dit boek is bedoeld voor iedereen die: meer energie wil; minder wil piekeren; beter met stress wil omgaan; beter wil slapen; spanningsklachten wil voorkomen of verminderen; wil herstellen van overspanning of burn-out. Boordevol oefeningen Je kunt nu zelf aan de slag om je spanningsklachten en vermoeidheid aan te pakken. Het boek geeft veel inzichten, technieken en praktische tips die je eenvoudig in je dagelijks leven kunt toepassen. De oefeningen kunnen ook preventief gebruikt worden: je hoeft niet ziek te zijn om beter te worden!

*overgenomen uit boek

Geplaatst door

Ik ben in 2002 getrouwd met Christiaan. Samen zijn we de ouders van twee kinderen: Elize (2007) en Samuël (2011). Sinds 1998 ben ik chronisch vermoeid en sinds 2007 weet ik dat ik ME/CVS heb. Deze ziekte heeft een zeer grillig verloop en de ene keer heb ik tonnen energie (relatief dan ;-)) en de andere keer lig ik lange tijd overdag op bed. Werken voor een werkgever gaat dan ook niet, maar alle beetjes energie die ik over heb steek ik in schrijven. Ik droom graag groot, maar moet het doen met wat kan. Sinds 2006 ben ik blogger en recensent en sinds 2003 ben ik schrijver. Ik schreef honderden blogs voor verschillende websites, maar focus me nu vooral op mijn eigen. Daarnaast schreef ik meerdere boeken, waarvan er momenteel drie te koop zijn. Belangrijk FEITJE over mij: ik ben freelance corrector geweest, maar ben blind voor mijn eigen schrijffouten.

3 reacties op ‘Burn-out als jong volwassene

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s