Perfectionisme grootste rol in burn-out

In mijn »vorige blogs over mijn burn-out« schreef ik dat ik als jongvolwassene te maken kreeg met heel veel stress. Op het moment zelf wist ik niet dat het een burn-out was, omdat ik dacht dat dat iets voor veertigplussers zou zijn. Nu ik een veertiger ben ben ik blij dat het nu duidelijk is dat vooral jonge mensen hiermee te maken krijgen. Op zich komen die klachten niet zomaar aandrijven als je te hard werkt; het is vaak de combinatie van meerdere factoren dat daarvoor zorgt. Dat was bij mij ook het geval.

In het bijzonder denk ik dat vooral mijn perfectionisme daar de allergrootste rol in heeft gespeeld. Nu is perfectionisme niet per se en probleem, maar in de omgeving waar ik werkte was er voor perfectionisme geen tijd. Het bizarre is dat je je als apothekersassistente geen fouten kan permitteren en dat was weer in strijd met mijn gevoel. Ik moest wel maximaal werk leveren, maar dan in zo’n kort mogelijke tijd. Dat was erg pittig kan ik zeggen. Helaas hield ik nog heel lang last van dit alsmaar perfect willen presteren. Of het nou als apothekersassistente was, als schrijver/blogger, als (schoon)dochter, als echtgenote of als moeder, er was in zekere zin geen verschil.

Afscheid van perfectionisme

Pas een jaar geleden kon ik afscheid nemen van dat perfectionisme. Ik had op dat moment mijn eigen tekstbureau. Nog niet zo heel lang, maar toch lukte het me al binnen een paar maanden om op een diepe poel zwartheid af te stormen. Ik zag de burn-out en zware depressie al van verre op de weg staan en trapte op tijd op de rem.

Nooit meer wil ik die duisternis in.

In ieder geval niet als ik dat kan voorkomen. Ik besloot te stoppen met mijn bedrijf en wonderbaarlijk genoeg voelde dat niet als falen. Uiteraard denkt mijn ego daar anders over dan mijn hart 😉. Het punt was dat ik al vrij snel doorhad dat wat ik ook deed, ik altijd van deadline naar deadline zou werken. Even los van het feit dat het voor mij nooit perfect genoeg zou zijn. Maar goed, even wat verder terug in de tijd…

Foto door Burak K op Pexels.com

Hoge werkdruk

Het werk als apothekersassistente was me te zwaar. De werkdruk in de apotheek lag niet alleen heel erg hoog, daarnaast studeerde ik ook nog. Het »principe BBL« had ik zwaar onderschat, hoewel het nog altijd minder zwaar was van voltijd studeren én werken. Er lagen altijd taken te wachten, even ‘uitrusten’ was er niet bij. Het tempo lag heel erg hoog en als onervaren assistente had ik extreem veel last van faalangst.

Foto door Karolina Grabowska op Pexels.com

Daarnaast had ik af en toe problemen met collega’s die ik niet naast me neer kon leggen. Een voorbeeld? Op een dag stond ik aan de balie de voorraad te checken toen mijn stagebegeleider bij me kwam. Ik had het slecht gedaan bij een toets en ze kwam verhaal halen onder het oog van de patiënten en luidt genoeg voor hen om het te horen. Ik kan je zeggen: een onvoldoende deed nog nooit zoveel pijn.
In een andere apotheek werd me verweten dat de kosten voor de zorgpremie omhoog zouden gaan en dat ik daar de schuld van was. Waarom? Ik was moe en maakte een klein foutje door de patiënt te vragen welk medicijn hij nodig had: de dure of de goedkope. Dat was niet slim, want het was de eerste uitgifte, en de patiënt wilde de dure variant*. Mijn collega schoot dat in het verkeerde keelgat en werd boos. Ze schreeuwde het rond in de apotheek en de patiënten hoorden het. Voor een buitenstaander misschien erg lachwekkend, maar ik kan er nog steeds niet om lachen, omdat die gênante vertoning nog steeds vervelend voelt als ik mezelf eraan herinner. Het is inmiddels bijna vijftien geleden en het was voor mij de druppel. Mijn contract liep een paar weken later af en ben nooit meer gaan werken als assistente. Tussen die twee akkefietjes lagen nog heel veel van dit soort momenten. No hard feelings hoor, want ik voel er verder niet zo heel veel meer bij. Ik realiseer me namelijk heel goed dat ik daar ook mijn eigen aandeel in had, maar het was wel tekenend voor de veertien jaar erna.

Spijt heb ik nooit echt gehad, maar in de afgelopen jaren heb ik wel vaak gewenst dat het anders was gelopen. Ik had er graag wat van willen maken, want in de basis is het een heel leuk beroep. Af en toe struin ik internet af voor vacatures en soms ben ik in gedachten al een brief aan het schrijven, maar uiteindelijk doe ik het nooit. Ook droom ik de laatste maanden erg vaak over de apotheken waar ik werkte en word ik wakker met het gevoel: nooit meer.

Alle ballen hoog

Op het moment dat ik stopte met mijn werk merkte ik pas echt dat mijn lichaam op was van al die jaren alle ballen hoog houden. Ik had veel eerder aan de rem moeten trekken. Niet zachtjes, zoals ik deed, nee hard. Ik had die trein niet moeten laten rollen, maar ik had een noodstop moeten maken. In die tijd had ik de kans er helemaal uit te komen, als ik me er maar bewuster van was geweest. In die tijd werd het op depressies gelegd en startte ik met het traject bij het Kenniscentrum Chronische Vermoeidheid in Nijmegen. Wat als ik toen had geweten dat het een burn-out was?

Het schijnt dat herstellen van een burn-out drie tot acht maanden duurt; ik had dat niet eens in weken. Dat is best verdrietig als ik het zo achteraf bekijk. Het is niet mijn bedoeling geweest om in deze blog een boos vingertje te wijzen, geweest is geweest en ik koester geen wrok naar iemand van toen, zelfs niet (meer) naar mezelf, maar ik kan onmogelijk hier iets over schrijven zonder dat te benoemen. Dit deel van mijn leven heeft een zware stempel gedrukt op de persoon die ik nu ben. Eerlijk? Ik ben daar dankbaar voor.

*In de tijd dat ik als assistente werkte gingen we langzaam maar zeker over van merk medicijnen (in het geval van het verhaal Selokeen), naar het generiek (ofwel goedkope variant). Voor nieuwe uitgiften, dus als patiënten het voor het eerst kregen, overlegden we niet en gaven het niet-merk (de Metoprolol).

Lees ook:

Geplaatst door

Ik ben in 2002 getrouwd met Christiaan. Samen zijn we de ouders van twee kinderen: Elize (2007) en Samuël (2011). Sinds 1998 ben ik chronisch vermoeid en sinds 2007 weet ik dat ik ME/CVS heb. Deze ziekte heeft een zeer grillig verloop en de ene keer heb ik tonnen energie (relatief dan ;-)) en de andere keer lig ik lange tijd overdag op bed. Werken voor een werkgever gaat dan ook niet, maar alle beetjes energie die ik over heb steek ik in schrijven. Ik droom graag groot, maar moet het doen met wat kan. Sinds 2006 ben ik blogger en recensent en sinds 2003 ben ik schrijver. Ik schreef honderden blogs voor verschillende websites, maar focus me nu vooral op mijn eigen. Daarnaast schreef ik meerdere boeken, waarvan er momenteel drie te koop zijn. Belangrijk FEITJE over mij: ik ben freelance corrector geweest, maar ben blind voor mijn eigen schrijffouten.

3 reacties op ‘Perfectionisme grootste rol in burn-out

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s