Hard op weg naar een burn-out

Ik schreef in een eerdere blog dat ik het boek ‘Van uitgeblust naar energiek’ had gekocht om te voorkomen dat ik weer een burn-out zou krijgen. Toen ik echter in het boek begon te lezen en daardoor de eerste twee blogs schreef dacht ik dat het misschien bedoeld was om het verleden te verwerken. Gewoon een wonderlijk toeval om me te helpen het verleden los te laten. Dat dacht ik echt. Tot ik een paar dagen geleden voor de grap en zelftest deed. Voor wat betreft de uitslag: daar schrok ik best wel van, want ik scoorde heel veel hoger dan verwacht.

Zelf dacht ik nog niet echt specifiek aan een burn-out uit hoor, want ondanks dat ik wel wat stress heb voel ik me niet slecht, maar de zelftest* in het boek vertelde me dat ik wel heel hard op weg ben. Ik heb heel wat klachten die wijzen op een (komende) overspannenheid – de laatste tussenstop tot burn-out. Tijd dus om aan de noodrem te trekken. Maar hoe?

Een deel van mijn klachten komen voort uit het feit dat er momenteel een lockdown is en opladen op mijn eigen manier bijna geen optie is. Tegelijkertijd is er óók een deel dat juist komt van het harde werken vóór de lockdown, dat nog wat na-ijlt. Waarschijnlijk ligt de waarheid ergens in het midden.

Normaal?!

Voor de zelftest* moest je aankruisen wat van toepassing is op de afgelopen maand. Ik moet zeggen dat veel van de hokjes die ik aankruiste voor mij al 22 jaar algemeen goed zijn en waar ik niet langer vraagtekens bij plaats. De vraag is echter:

Is het eigenlijk wel normaal om:

  • Continu vermoeid te zijn?
  • Vaak hoofdpijn te hebben?
  • Oorsuizen te hebben (dat toeneemt bij stress)?
  • Concentratieverlies te hebben?
  • Vaak emotioneel te reageren?
  • Prikkelbaar te zijn?
  • Overdag in slaap vallen?

Het zijn een maar een paar klachten die ik heb en die zijn gelukkig niet continu aanwezig. Toch denk ik dat ik er alert op moet zijn dat hetgeen dat nu nog niet de standaard is, dat straks ook niet gaat worden. Ik ben bijvoorbeeld vrijwel continu vermoeid, maar ik heb niet dagelijks hoofdpijn. Oorsuizen heb ik elke dag mee te maken, maar niet continu merkbaar. Ik kan erg prikkelbaar zijn, maar gelukkig is dat nu (nog) niet de hele dag. Dus ondanks dat ik van bovenstaande last heb is het op dit moment nog niet zó alarmerend. Of toch wel? Een praktijkvoorbeeld. Ik hield me tot de lockdown zeer fanatiek bezig met schrijven en ondanks het feit dat ik dat liefst de hele dag doe, zegt mijn lichaam toch: ‘Ho eens even!’

Foto door Pixabay op Pexels.com

Meditatie

In de maanden voor de lockdown (toen de scholen volledig open waren) kon ik mijn eigen tijd invullen en zeker in het begin deed ik veel aan meditatie. De laatste weken is dat er veelal bij in geschoten. Dat terwijl mediteren voor mij dé basis is om me goed te voelen. Waarom ik er dan geen tijd voor maak? Goede vraag! Waarom lukt het me in uiterste gevallen wel en zonder noodzaak niet? Dat is een vraag die ik ga onderzoeken.

Tweede test wat hoopvoller

Gelukkig was de tweede zelftest wat hoopvoller en bleek ik de laatste zes maanden voornamelijk last te hebben van een emotionele ontregeling. Zo heb ik bijvoorbeeld last van:

  • snel geïrriteerd en prikkelbaar zijn
  • niet goed tegen drukte en geluid kunnen
  • emotioneel zijn en stemmingswisselingen
  • niet tevreden over mijn functioneren privé

Niet zo vreemd in deze periode, dus voorlopig houd ik het toch echt nog even op deze hele Covid-19 periode. Toch zegt die test ook dat er waarschijnlijk sprake is van overspannenheid en kan ik het dus alsnog niet opzij schuiven. Van burn-out is er in deze test** géén sprake, maar goed, wat niet is, kan nog komen als ik niet oppas.

Bizar hoe dit boek NU op mijn ligt te wachten om het NU te voorkomen en niet in de toekomst, zoals verwacht. Tegelijkertijd helpt het boek mij óók om het verleden en plek te geven. De ervaringsverhalen dit erin staan leiden mee namelijk terug naar de tijd dat in nog werkte en geen idee had wat er met me aan de hand was. Nu begrijp ik pas dat in niet de enige was. Het is met terugwerkende kracht toch een beetje een pleister op de wonde die inmiddels geheeld is.

*Kwalitatieve Inventarisatie Spanningsklachten (KIS – Rogier, 2017)
**Overspannenheid- en Burn-outIndicator (OBI – Rogier 2017, laatste versie 2020)

Lees ook:

Geplaatst door

Ik ben in 2002 getrouwd met Christiaan. Samen zijn we de ouders van twee kinderen: Elize (2007) en Samuël (2011). Sinds 1998 ben ik chronisch vermoeid en sinds 2007 weet ik dat ik ME/CVS heb. Ik droom graag groot, maar moet het doen met wat kan. Sinds 2003 schreef ik zeventien boeken en in 2006 werd ik blogger, columnist en recensent. Ik schreef honderden posts voor verschillende websites, maar focus me nu vooral op mijn eigen blog. Ik ben nog altijd zoekende naar de "juiste formule". Van de zeventien boeken zijn er momenteel drie gepubliceerd. Belangrijk FEITJE over mij: ik ben freelance corrector geweest, maar ben blind voor mijn eigen schrijffouten.

2 reacties op ‘Hard op weg naar een burn-out

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s