Onzichtbaar

Foto door Kalpit op Pexels.com

Een van de allergrootste nadelen van mijn ziekte (ME/CVS) vind ik dat je het niet kunt zien. Het is niet zo tastbaar als een gebroken been bijvoorbeeld. Natuurlijk kun je het wel zien als ik echt héél ver over mijn grenzen heen ben gegaan. Op die momenten zie ik er letterlijk afgepeigerd uit. Daarbuiten valt het niet zo op. Wellicht ook omdat ik er in de loop der jaren steeds beter in ben geworden het te maskeren. Juist doordat het niet zo goed te zien is, is het voor mij ook heel erg lastig om grenzen te stellen omtrent mijn ziekte. Ik wil namelijk niemand tot last zijn, sterker nog: ik wil graag zo veel mogelijk kunnen helpen. Toch is dat lichamelijk niet (altijd) mogelijk.

Vlak voor en na de jaarwisseling werd er weinig van me gevraagd en verlangd, dus ging het eigenlijk best wel goed. De lockdown had zijn intrede gedaan, maar het grootste deel ervan was vakantie en dat hadden we toch gehad, lockdown of niet. Inmiddels heeft heeft er een verandering plaatsgevonden, zoals je kon lezen in mijn vorige blog. Nu ik er qua huiswerkbegeleiding alleen voor sta merk ik dat het minder goed gaat.

Lees mijn blog: Deze lockdown valt me zwaar(der). 

In de afgelopen weken schreef ik meerdere malen over de tijd dat ik (waarschijnlijk) een burn-out had. Daar wil ik graag nog meer over kwijt; ondanks dat ik besef dat dit misschien niet de meest vrolijker blogs zijn wil ik dit onderwerp toch graag bespreekbaar maken.

Schuldgevoel

In het boek dat ik (nog steeds) aan het lezen ben* staan ook casussen. Die casussen komen me stuk voor stuk akelig bekend voor. Zo voelde ik me ook heel erg schuldig in de periodes dat ik thuis zat. Als ik dan iets leuks voor mezelf ging doen vond ik dat ik dat eigenlijk niet kon maken. Wat ik dan deed? op zich niets bijzonders: een broodje eten in de stad, wat wandelen in de buurt of een fietstochtje maken net buiten de stad. Iets in die ordergrootte. Ik had altijd het gevoel dat ik dan mijn collega’s in de steek liet en dat ze zonder mij veel harder moesten werken. Dat die dingen doen juist goed voor me waren om energie terug te vinden wist ik niet. Ik vond dat ik zo veel mogelijk niets moest doen. Dát was mijn magische medicijn, dacht ik. Inmiddels weet ik dat niets doen funest is voor je energie.

De kracht is een goede balans te vinden.

Eenzaamheid

Ook voelde ik me zo vreselijk eenzaam in die tijd. Ik dacht dat het kwam door de verhuizing en dat ik zo ver van mijn ouders vandaan woonde. Ik dacht dat er iets goed mis was in mijn hoofd, want zelfs op feestjes voelde ik me eenzaam. Die eenzaamheid heeft meer nooit meer écht verlaten. Ik voel me nog regelmatig eenzaam, hoewel ik daar sinds Covid-19 vrijwel geen last meer van heb gehad. Inmiddels weet ik ook waar dat gevoel op feestjes vandaan komt (introversie), dus wellicht heb ik er in de toekomst minder last van.

Foto door Pixabay op Pexels.com

I’ve been alone
When I’m surrounded by friends
How could the silence be so loud?

Beyonce – Ave Maria

Onbegrip

Ik had het gevoel dat niemand me begreep en ik denk dat dat in zekere zin ook zo was. Op één collega na, bij haar kon ik altijd even terecht als het niet ging. Dat heeft me enorm geholpen, maar zij kon mijn problemen ook niet oplossen. Daarbij begrepen alle anderen het niet en dat had ik ook mee te dealen. Er is geen goed of fout, maar ik hoop dat er inmiddels voor anderen meer begrip is op de werkvloer. Als ik thuis was werd ik toch regelmatig overvraagd en dat was zwaar. Vanbuiten zag je niets, vanbinnen was het een grote chaos. Simpele klusjes waren te zwaar voor me en ik voelde me zeer ernstig tekort schieten. Ik kon simpelweg niet accepteren dat ik niet functioneerde. En om heel eerlijk te zijn konden sommige van mijn collega’s dat ook niet, waardoor herstel stagneerde. Ik moest contact houden met collega’s, er werd van je verwacht dat ik een paar keer per week belde. Ik moest op de koffie komen (een ritje van drie kwartier met de auto). Ik moest naar belangrijke vergaderingen. Ik moest nog zo veel tijdens mijn periodes thuis dat ik vaak maar gewoon weer aan het werk ging. Voor hen het beste. Voor hen….

Dat schuldgevoel is nu nog steeds wel eens aan de orde, hoewel een heel stuk minder. Op slechte dagen voel ik me onnodig schuldig en slecht, terwijl dat juist meer energie kost. Loslaten is het enige dat helpt weet ik nu, maar dat wil niet zeggen dat het makkelijk is. Op het moment van schrijven kan ik zeggen dat ik vanmiddag drie uur geslapen heb, ik was kapot. Dat heb ik gecompenseerd door een korte wandeling te maken met het gezin, waardoor er momenteel geen schuldgevoel is. Nou ja, misschien hier alleen op mijn slaapkamer zitten deze blog tikken dan ;-). Over het algemeen vecht ik niet langer tegen mijn vermoeidheid en stop ik mijn emoties ook niet langer weg. Nou ja, thuis in ieder geval, tegenover anderen houd ik de schijn nog wel eens op. Het voordeel in het nadeel wat betreft lockdown: ik hoef niet te doen alsof. Piekeren over mijn ziekte heeft geen enkele zin. Burn-out en ME/CVS hebben wat dat betreft veel raakvlak in mijn geval.

*Van uitgeblust naar energie – Annita Rogier

Lees ook:

Geplaatst door

Ik ben in 2002 getrouwd met Christiaan. Samen zijn we de ouders van twee kinderen: Elize (2007) en Samuël (2011). Sinds 1998 ben ik chronisch vermoeid en sinds 2007 weet ik dat ik ME/CVS heb. Deze ziekte heeft een zeer grillig verloop en de ene keer heb ik tonnen energie (relatief dan ;-)) en de andere keer lig ik lange tijd overdag op bed. Werken voor een werkgever gaat dan ook niet, maar alle beetjes energie die ik over heb steek ik in schrijven. Sinds 2006 ben ik blogger en recensent en sinds 2003 ben ik schrijver. Ik schreef honderden blogs voor verschillende websites, maar focus me nu vooral op mijn eigen. Daarnaast schreef ik meerdere boeken, maar er zijn er momenteel maar twee te koop. Nummer drie wordt voorjaar 2021 gepubliceerd. Belangrijk FEITJE over mij: ik ben freelance corrector geweest, maar ben blind voor mijn eigen schrijffouten.

3 reacties op ‘Onzichtbaar

  1. Is het eigenlijk nodig om een masker op te zetten als men het moeilijk heeft. Juist dan ga je voor jezelf over je grenzen.
    Als je iets voor jezelf doet mag je niet denken voor een ander. Zoals wat gaan ze wel niet denken, of nu moeten collega’s harder werken. Want op zo een moment kan je even genieten en dat kan je weer helpen om uit een burn-out te blijven.

    Het is niet te zien aan de buitenkant. Dat klopt. Maar je kan het wel aangeven als het even niet goed met je gaat.

    Aum Shanthi

    Like

    1. Helemaal mee eens hoor en ik ben helemaal voor om juist te melden dat het niet goed gaat. Helaas is mijn gevoel hierover gebaseerd op 22 jaar ziekte waarin ik niet eerlijk mocht zijn over hoe ik me voelde. Daar vanaf stappen is lastig. Niet onmogelijk, maar het gaat met kleine stappen.. Ik hoop dat het voor alle jongeren nu anders is en dat er meer begrip ik. Geldt voor burn-out, ME/CVS, depressie enz enz.

      Groetjes Angela

      Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s