De scholen zijn weer begonnen – in de media – inzicht

Foto door CDC op Pexels.com

Afgelopen dinsdag de basisscholen zijn weer opengegaan – ondanks het feit dat ons land nog steeds in de ban is van COVID-19 en al zijn aanverwanten. Ik heb begrepen dat sommige scholen zelf hebben besloten dicht te blijven, maar de school van mijn zoon geeft gelukkig weer ‘live’ les. Ik moet zeggen dat ik er heel even over heb getwijfeld of ik de vlag letterlijk uit zou hangen, maar heb dat toch niet gedaan. Niet alleen omdat het misschien verkeerd opgevat kan worden, maar ook omdat er ook een positieve kant aan de negativiteit zit – en andersom. Het is namelijk zo dubbel. Enerzijds is het natuurlijk gewoon heerlijk om je kinderen bij je te hebben in tijden als dit, maar tegelijkertijd besef je als moeder natuurlijk ook wel dat kinderen het nodig hebben om structuur te hebben op school. Daarbij heb ik er moeite mee om twee kinderen te helpen met hun thuislessen, op energiekvlak ook al vind ik het wél heel erg leuk!

De sommen en de lessen zijn niet moeilijk voor mij om uit te leggen, maar vooral de focus bij de kinderen is toch een dingetje waardoor het regelmatig heeft gebotst de afgelopen weken. Pas toen ik het helemaal los liet ging het wat beter, maar een schoonheidsprijs heeft het niet verdiend.

Foto door Julia M Cameron op Pexels.com

Zoon Samuël verveelde zich de afgelopen tijd regelmatig, omdat hij zijn huiswerk altijd al vroeg af had en er daarna niets meer mogelijk was voor wat betreft uitjes. Zelfs een “simpel uitje” als naar de kinderboerderij gaan was niet mogelijk. Hij was het thuiszitten helemaal zat en ik moet zeggen dat ik het hem niet kwalijk kan nemen. Zelfs deze introverte HSP is er helemaal klaar mee om thuis te zitten. Samuël miste voornamelijk zijn leerkracht en hij was dan ook heel erg gelukkig dat hij gisteren weer naar school mocht.

Zijn meester werd meteen in het zonnetje gezet door zijn leerlingen; iets dat werd opgepakt door Omroep Gelderland. Lees »HIER« wat ze precies gedaan hebben.

Samuël is echt heel erg trots op zichzelf en ik vind hem zo stoer dat hij daaraan mee heeft gedaan. Het was pas na de belofte dat hij niet op TV zou komen dat hij mee wilde doen – hij wilde totaal niet opvallen, maar zingen wilde hij wel. Ik hield dan ook mijn hart vast toen ik erachter kwam dat Omroep Gelderland het had opgepakt. Gelukkig vond hij het toch niet zo erg dat het toch in de media zou komen. Hij is overigens niet te zien in het filmpje van de omroep. Maar hij heeft zichzelf inmiddels al wel een hele zangcarrière beloofd, lol.

Kritisch dankbaar

Overigens heeft dochter Elize nog niet volledig les. Zij ging al wel een aantal weken een halve dag naar school (praktijkonderwijs) en moest op een andere dag haar huiswerk ophalen, maar echt les is er nog niet. Die een a twee uur per dag kan ik niet echt les noemen. Ik merk helaas een héél groot verschil met de vorige lockdown periode waar ik destijds erg positief over was. Dat is jammer, maar ik weet ook dat de school ontzettend haar best doet en meer kan (en wil!) ik niet van ze verlangen.

Laten we het erop houden dat ik kritisch dankbaar ben.

Respect

Dat geldt óók voor het kleine beetje tijd dat ik de afgelopen weken had voor bloggen. Ik kan aan mezelf merken dat ik »volledig uit mijn eigen ritme« ben. Ik heb in de afgelopen weken maar weinig kunnen bloggen en schrijven. Waar ik voorheen bijna dagelijks een blog plaatste – en soms zelfs twee – heb ik vanaf 1 januari “maar” vijftien blogs geplaatst. Daarnaast kan ik merken dat het me heel veel meer moeite kost dan voorheen.

Ook voor deze blog ben ik woorden aan het zoeken en merk ik dat het gewoon niet zo lekker stroomt als altijd. Ik blijf herschrijven en herschikken – kom er vervolgens achter dat de tekst niet lekker loopt en moet opnieuw beginnen. Het voelt stroperig en onwennig, maar ik weet dat het ook wel een beetje komt omdat ik nu moe ben. Het is morgen weer nieuwe maan en toevallig of niet: rond nieuwe maan heb ik moeite met alles. Ik heb zowel gisteren als vandaag meerdere uren geslapen overdag; naast de 8-10 uur per nacht. Mijn lichaam heeft dat blijkbaar weer nodig.

Foto door Ketut Subiyanto op Pexels.com

Ik besef me terdege dat het lijkt alsof ik ontevreden ben, maar gezien de omstandigheden is het wat het is. Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik heel erg veel respect heb voor alle ouders die het op dit moment nog veel zwaarder hebben. Ouders die naast de opvang van hun kinderen ook nog eens fulltime thuis moeten werken. Die soms ook nog eens de kinderen van een ander opvangen. Mensen die het gewend zijn elke dag met collega’s door te brengen en die nu al bijna een jaar lang thuis zitten zonder ‘live-contact’ met hun collega’s. Ook al heb ik zelf niet die ervaring, ik voel met ze mee.

Vooruitkijken

Waar het precies ophoudt weet ik niet. Ik vraag me soms ook af of dit een nieuw beeld is voor de toekomst. Niet dat ik op dit vlak zo’n doemdenker ben, ik sta er best positief in, maar ik geloof er niets van dat dit een eenmalig iets is. COVID-19 gaat misschien weer voorbij, maar zolang we leven op de manier zoals we nu leven is het niet ondenkbaar dat er weer een nieuw virus ontstaat.

Het geeft mij wel te denken of ik straks niet wat meer moet gaan genieten van het leven buiten mijn huis en mijn omgeving. Of ik toch niet wat vaker liever voor mezelf mag zijn en me op een doodgewone dat mag trakteren op een museumbezoek of een extra lange wandeltocht. Een keertje extra een wijntje drinken op een terras. Wat vaker het risico nemen om de rekening gepresenteerd te krijgen voor wat betreft vermoeidheid.

Mijn wereld is erg klein door mijn ziekte ME, maar misschien wordt het tijd om het na COVID-19 wat groter te maken.

Wat vaker af te spreken met vrienden en desnoods overleggen of het goed is om iets te doen dat niet zo veel energie kost. Tussendoor wat vaker op het toilet zitten om te ontprikkelen. Wat meer in stilte doorbrengen. Mijn ziekte accepteren blijft lastig, want wat maakt dat ik mag genieten van die momenten? Toch heb ik er niet voor gekozen en een lockdown laat me perfect zien dat een carrière er echt niet meer inzit, hoe graag ik ook wil. Het akkoordje met het universum is ook nog niet echt gelukt, dus ik moet verder in het proces van accepteren.

Geplaatst door

Ik ben in 2002 getrouwd met Christiaan. Samen zijn we de ouders van twee kinderen: Elize (2007) en Samuël (2011). Sinds 1998 ben ik chronisch vermoeid en sinds 2007 weet ik dat ik ME/CVS heb. Ik droom graag groot, maar moet het doen met wat kan. Sinds 2003 schreef ik zeventien boeken en in 2006 werd ik blogger, columnist en recensent. Ik schreef honderden posts voor verschillende websites, maar focus me nu vooral op mijn eigen blog. Ik ben nog altijd zoekende naar de "juiste formule". Van de zeventien boeken zijn er momenteel drie gepubliceerd. Belangrijk FEITJE over mij: ik ben freelance corrector geweest, maar ben blind voor mijn eigen schrijffouten.

Een reactie op “De scholen zijn weer begonnen – in de media – inzicht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s