laatste loodjes Tijdrit & Cover reveal

Het werk zit er bijna op! Nou ja, voor mij dan, want op moment van schrijven (midden februari 2021) komt Tijdrit in een laatste fase terecht en is het wachten op het definitieve eindresultaat. Jarenlang heb ik keihard gewerkt aan mijn nieuwste boek. Het heeft een flink aantal keren stil gelegen tijdens het proces, dat ik in 2016 ben gestart. Vaak kwam dat door mezelf, soms door een ander en als laatste omdat het gewoon nog niet de juiste tijd was. Zoals ik al zei: ik ben zelf de grootste veroorzaker van de vertraging, omdat ik er gewoon niet verder mee kwam.

Het hele schrijfproces was op sommige momenten zo zwaar dat ik het gevoel had dat ik zelf een tijdrit aan het fietsen was.

Ik kon de verhaallijnen maar niet rond krijgen en ik moest van bijna alles nakijken of ik wel de juiste informatie had gevonden. Het research doen maakte dat het wel drie keer zoveel tijd kostte van mijn vorige boeken en ik werd er echt moedeloos van.
Daarnaast heeft het een tijdje stilgelegen omdat het bij de eerste redacteur lag en zij er lang over deed om het na te kijken. Achteraf gezien weet ik waarom en dat heeft er voor gezorgd dat het in totaal ook weer langer duurde. Ik zag het echt helemaal niet meer zitten.

Ik had het gevoel dat het boek helemaal waardeloos was omdat zij aangaf dat het een goed idee was om 60.000 woorden van de in totaal 100.000 te schrappen.

Foto door Pedro Figueras op Pexels.com

Ik kan je vertellen dat dat echt heel veel pijn doet, maar ik deed het wel. Helaas heb ik daardoor lange tijd niets meer kunnen schrijven en was het boek er bijna niet gekomen. Mocht je niet weten hoeveel dat is: neem een gemiddeld boek van zo’n 300 pagina’s. Met een normaal lettertype is dat zo’n 50.000 woorden. Mocht je Pumps, pillen & popcorn in je bezit hebben: dat zijn zo’n 54.000 woorden.

Ik moest dus een heel boek aan woorden schrappen voor de leesbaarheid.

Toch zag ik op een gegeven een gat en kwam ik uit mijn dip. Diep vanbinnen voelde ik een enorme drang om het toch af te maken. Ik zag glashelder voor me hoe dit boek in de winkels kwam te liggen en hoe mensen erover zouden praten. Niets zou me tegenhouden om dit boek te publiceren. Ik zeg het makkelijk, maar geloof me als ik zeg dat ik nog vaak genoeg twijfelde. Uiteindelijk kreeg ik de moed het op te sturen naar diverse uitgeverij. Om meer kans te maken stuurde ik een tweede manuscript na waardoor Tijdrit opnieuw stil kwam te liggen omdat mijn vorige boek »Pumps, pillen & popcorn« als eerste zou uitkomen bij mijn uitgeverij.

Vandaag heb ik de laatste fase afgerond en Tijdrit gaat nu op weg naar de vormgever. De cover is al een aantal weken klaar, maar ik wilde die pas gaan delen op het moment dat mijn deel voorbij was. Nou ja, het schrijfgedeelte dan ;-). Ik ben er echt heel erg blij mee. Het is eigenlijk precies zoals ik het me had voorgesteld, dus blijer kan ik niet zijn.

Ik ben echt zo benieuwd hoe dit boek uit gaat pakken. Ik moet zeggen dat ik na het lezen van kritische recensies van PP&P het ook weer even niet zag zitten en het liefst mijn uitgever had gebeld met de melding dat Tijdrit wat mij betreft geschrapt mocht worden. Dat heb ik natuurlijk niet gedaan, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik een behoorlijke knoop in mijn maag heb wat betreft het uitgeven. Dat zal vast een neveneffect zijn van het schrijverschap.

Voor mij komt er een enorm grote droom uit, want ik wilde dit al toen ik begin jaren 2000 de boeken van Liza van Sambeek las.

Er worden wel wielerromans geschreven, maar niet specifiek voor vrouwen. Nu wil ik niet zeggen dat mannen het niet kunnen/mogen lezen, maar het is niet een roman dat van begin tot eind vol zit met wielrennen en stoere verhalen, hoewel Scott Peeters wel een stoere – gevoelige – man is. Dat maakt me natuurlijk wel wat angstig, want hoe wordt dat ontvangen? Voor mijn gevoel is de wielerwereld nog vooral een wereld waarin mannen vinden dat zij het voor het zeggen hebben. Vooral onder de wannabees heerst er een air dat zij beter fietsen dan vrouwen en dat is jammer. Daarom draait het in mijn boek om een sterke vrouw die een lichtend voorbeeld is voor miljoenen fietsende vrouwen. Tijdrit gaat erover dat wanneer je alles verliest wat je liefhebt je toch weer kunt opkrabbelen en het leven recht in de ogen kijken.

Geplaatst door

Ik ben in 2002 getrouwd met Christiaan. Samen zijn we de ouders van twee kinderen: Elize (2007) en Samuël (2011). Sinds 1998 ben ik chronisch vermoeid en sinds 2007 weet ik dat ik ME/CVS heb. Deze ziekte heeft een zeer grillig verloop en de ene keer heb ik tonnen energie (relatief dan ;-)) en de andere keer lig ik lange tijd overdag op bed. Werken voor een werkgever gaat dan ook niet, maar alle beetjes energie die ik over heb steek ik in schrijven. Sinds 2006 ben ik blogger en recensent en sinds 2003 ben ik schrijver. Ik schreef honderden blogs voor verschillende websites, maar focus me nu vooral op mijn eigen. Daarnaast schreef ik meerdere boeken, maar er zijn er momenteel maar twee te koop. Nummer drie wordt voorjaar 2021 gepubliceerd. Belangrijk FEITJE over mij: ik ben freelance corrector geweest, maar ben blind voor mijn eigen schrijffouten.

Een reactie op “laatste loodjes Tijdrit & Cover reveal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s