To social media or not to social media

Foto door Thought Catalog op Pexels.com

Well that’s the question. Een vraag waar ik maar moeilijk antwoord op kan geven. Eind 2020 heb ik besloten een sociale media stop in te lassen van een jaar. Nu leek dat natuurlijk wat lastig, want in april komt mijn nieuwe boek uit, maar ik zou dan in ieder geval terugkomen op mijn boekenkanaal. Ik kan immers met goed fatsoen niet wegblijven van social media, vanwege promotie en bloggers vinden die mijn boek willen recenseren. Toch leek april op dat moment nog heel ver weg, dus ik zou tegen die tijd wel zien wat ik zou doen. Een paar maanden geen online gedoe, het leek me heerlijk. Ik moet zeggen dat het in januari echt heerlijk wás dat er geen druk op me lag voor wat betreft Instagram en Facebook. Een aantal andere kanalen heb ik echt opgezegd en die trokken helemaal niet meer aan mij, dus het was best fijn.

Ik heb echter nogal last van FOMO.

Bron: Algemeen Nederlands Woordenboek

Online of offline

FOMO is eigenlijk iets vreemds in mijn ogen, het slaat namelijk nergens op. Als ik offline ben dénk ik veel te missen, terwijl ik als ik online ben ook heel erg veel mis. Met de algoritmes van Facebook en Instagram zie ik eigenlijk bijna nooit meer wat ik wel wil zien en krijg ik steeds vaker in beeld wat ik niet wil zien. Dussss! Daarom is het een continue strijd tussen wel of niet online willen zijn.

Waarom ik liever niet online ben? Heb je even? Er is echt een hele lang lijst met redenen waarom ik niet online wil zijn, dus ik zal het je besparen. Waarom ik wel online zou willen zijn? Omdat ik graag de mensen volg met wie ik de afgelopen jaren een band heb opgebouwd, maar met wie ik in het dagelijkse leven geen contact heb. En dat is waar het dus ook “misging” toen ik toch weer online kwam in februari. Een kennis appte dat ze me miste op Instagram. Een andere kennis had haar gevraagd of er iets met me was gebeurd omdat ik niet meer te vinden was. Zij ging dat bij mij navragen. Voor ik het wist had in een leuk gesprek met die kennis en omdat ze mijn nummer heeft doorgegeven (met permissie) had ik ook met die andere kennis een fijn gesprek. En toen miste ik ineens iedereen!

Nu moet je weten dat ik niet ben weggegaan zonder dat te vermelden met een foto en een stuk tekst, maar zoals dat gaat bij dat nieuwe algoritme: mijn bericht bereikte maar een heel klein deel van mijn volgers/vrienden. Zowel op Facebook als of Instagram. Laat dát dan een van de redenen zijn dat ik niet online wil zijn, ik bereik vaak niet de mensen die ik juist wél wil bereiken. Maar goed, ik was gevleid dat ik werd gemist en toen kwam ik tevens tot de conclusie dat ik een aantal van mijn Instavrienden ook miste. En wat er toen gebeurde? Ik ging weer online natuurlijk; zowel op Instagram als op Facebook, want FB zou mijn bereik op WordPress enorm vergroten.

Ineens helemaal vergeten waarom ik zo’n hekel had aan die twee media.

Een soort van tijdelijke black-out. Helaas wist mijn brein al snel weer hoe het was, dus een dag later had ik alweer spijt. Maar ik was terug met een reden, dus ik zou snel weer contact hebben met al mijn ‘vrienden’. Ja, nou, niet echt dus, want ik had het algoritme mooi in de war geschopt met afwezig zijn. Netto resultaat na een week: ik zie vrijwel geen berichten van vrienden voorbij komen. 😦

Hoog sensitief

Nog een groot probleem: prikkels. Hoog sensitiviteit is best een mooi iets, maar als ik kijk naar hoe mijn gevoeligheid getriggerd wordt door sociale media word ik er niet echt blij van. Ik krijg veel te veel informatie binnen; informatie waar ik niet om heb gevraagd. Los daarvan heb ik een continu gevoel van gebrek, omdat het lijkt dat iedereen zijn/haar leven zo op orde heeft. Laat dat ‘gebrek gevoel’ nou juist iets zijn wat ik niet wil. Wat ik al eerder eens schreef: alles wat je aandacht geeft groeit, dus daardoor ga ik me alleen maar slechter voelen. Daarnaast vind ik al die reclames – die maar langs blijven komen – heel erg irritant en hoewel ik dol ben op story’s kijken en maken merk ik dat het me ook wel eens irriteert. Al met al kan ik zeggen dat ik heel erg onrustig word van aanwezig zijn op sociale media. O, ik heb het nog niet eens gehad over al die haat die ik in mijn feed zie. Mijn man heeft er helemaal geen last van, zegt hij, maar hij kijkt heel anders tegen de dingen aan dan ik. Ik heb een aantal mensen in mijn lijst die het heerlijk vinden om vervelende (soms hatelijke) reacties in nieuwsfeeds te plaatsen. Die zie ik voorbijkomen en dan raak ik van slag. Ontvolgen? Ja, dat zou een optie zijn, maar niet per definitie de beste, omdat ik ook graag de goede kanten van mensen zie.

Jikes!

Wat misschien nog wel het allermeeste prikkelt is de likes. Als ik ze krijg vind ik ze irritant, als ik ze niet krijg heb ik het gevoel dat mijn post (en dus ik) niet goed genoeg is. Het is een continue strijd dat maar door blijft gaan. Ik wil gezien worden, maar niet zo veel dat het me overweldigd. Ik ga graag in gesprek in comments, maar als het me te veel wordt gaat het wringen. Ik kan WordPress gelukkig wel erg goed loslaten, hoewel ik blij met – en dankbaar ben voor – elke like en comment. De groei die hier plaatsvindt overweldigt me niet en vind ik soms hartverwarmend.

Facebook en Instagram zijn op de een of andere manier raadselachtig belangrijk voor me.

Foto door Pixabay op Pexels.com

Hoe dat zit zal ik in een andere blog met je delen, want in Tien argumenten om je sociale media-accounts nu meteen te verwijderen heb ik daar meer over gelezen en kwam ik erachter dat het zelf niet eens echt aan mij persoonlijk ligt. Dat was een eyeopener en toch tuinde ik er een paar weken later mooi weer in. Ook in de Netflix documentaire The Social Dilemma wordt dit gegeven mooi uitgelegd. Ik kom erop terug.

Wat nu?

Vandaag zit ik niet zo lekker in mijn vel. Om eerlijk te zijn: ik zit al niet lekker in mijn vel sinds ik weer mijn sociale media kanalen heb geopend. Ik ben mezelf weer continu aan het vergelijken. Ik ben weer lief en leed aan het delen. Ik lees weer het lief en leed van anderen. Ik voel me weer minder dan een ander, ik voel me weer teveel voor een ander enz. enz. enz. Het is duidelijk dat ik overprikkeld ben en er zit dan ook maar één ding op: van socials media af. Voor de tien miljoenste keer ofzo. Ik kan niet mijn kanalen open hebben staan zonder er te kijken. Dat heeft te maken met het feit dat ik bang ben dat mensen me reacties sturen en dat ik die dan mis. Niet alleen FOMO, maar ik hou er niet van om reacties te negeren. Ik wil mensen niet het gevoel geven dat hun reactie niet belangrijk is. De enige remedie is dan deactiveren. Gelukkig kan dat tegenwoordig, in het verleden heb ik meer dan eens alles verwijderd om er niet mee geconfronteerd te worden. Het probleem is dat er ook iets is dat er voor zorgt dat ik er niet mee kan stoppen.

Ik denk dat mijn allergrootste probleem met sociale media is dat ik mezelf niet goed genoeg vind en dat gevoel wordt gevoed naarmate ik meer zichtbaar ben. Dat niet goed genoeg voelen doet pijn en die pijn wil ik niet. Kinderachtig? Misschien! Ik denk alleen dat ik niet de enige ben die dit zo ervaart. Nadeel van dit geheel? Ik heb nu een post geschreven die lang niet zo veel mensen bereikt als ik zou willen en dan komt de angst voor niet gezien worden. Maar omdat ik niet té zichtbaar wil zijn is het ook prettig. Vat je hem nog? Welkom in mijn brein.

P.S. Dan valt dit eigenlijk nog best mee, soms is het nog veel spannender in mijn hoofd. 😉

Geplaatst door

Ik ben in 2002 getrouwd met Christiaan. Samen zijn we de ouders van twee kinderen: Elize (2007) en Samuël (2011). Sinds 1998 ben ik chronisch vermoeid en sinds 2007 weet ik dat ik ME/CVS heb. Deze ziekte heeft een zeer grillig verloop en de ene keer heb ik tonnen energie (relatief dan ;-)) en de andere keer lig ik lange tijd overdag op bed. Werken voor een werkgever gaat dan ook niet, maar alle beetjes energie die ik over heb steek ik in schrijven. Ik droom graag groot, maar moet het doen met wat kan. Sinds 2006 ben ik blogger en recensent en sinds 2003 ben ik schrijver. Ik schreef honderden blogs voor verschillende websites, maar focus me nu vooral op mijn eigen. Daarnaast schreef ik meerdere boeken, waarvan er momenteel drie te koop zijn. Belangrijk FEITJE over mij: ik ben freelance corrector geweest, maar ben blind voor mijn eigen schrijffouten.

12 reacties op ‘To social media or not to social media

  1. Hier ook een HSP. Ik herken dat wel, van FOMO en zo. De samenleving is geënt op het aantal likes die men krijgt, iets wat voor jonge mensen heel confronterend kan zijn.
    Persoonlijk heb ik sinds vorig jaar Instagram beginnen gebruiken. Daar beleef ik tot nu redelijk veel plezier mee. Eenvoudigweg:
    1/ omdat ik mijn account privé houd en dus heel selectief anderen daarop toelaat
    2/ omdat ik ook heel selectief andere accounts volg
    3/ omdat ik houd van fotografie en het daarvoor een ideaal medium is
    Waar Insta niet voor dient: in één verhaal vanalles bij elkaar proppen en er niet bij stilstaan dat mensen niet zo snel kunnen lezen. Iets wat ik geregeld tegenkom…en waarin ik me erger.
    Interessante blogpost en graag komen lezen!

    Geliked door 1 persoon

      1. Ja, dat bedoel ik, er staat teveel tekst bij die je niet meteen helemaal kan lezen omdat er tè veel in dat verhaal wordt opgenomen. Jouw tip ga ik wel eens proberen, dank je voor jouw hulp!

        Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s