Nieuws en HSP

Foto door Anderson Cavalera op Pexels.com

Vroeger, toen ik nog jong was, had ik een afschuwelijke hekel aan het nieuws. Toch moest ik ernaar kijken, omdat het nu eenmaal bij het leven hoorde. Het was belangrijk om te weten wat er in de wereld speelde. Het Jeugdjournaal bestond toen al wel, maar ik keek eigenlijk altijd naar het journaal voor volwassen. Die volwassenen in mijn omgeving vonden het allemaal belangrijk om op de hoogte te zijn van wat er speelde, maar het nieuws werd ook anders gebracht dan nu. Toen ik op mezelf ging wonen (lees: samenwonen) stond het nieuws ook regelmatig op. Niet alleen op televisie, maar ook op de radio en we hebben best wel vaak een krant gehad. Mijn man wilde op de hoogte zijn, ik niet. Al die jaren voelde ik dat er iets niet klopte, voelde ik me vreemd; ongeïnteresseerd, hoewel dat het probleem niet was.

Ik voelde me er naar door en verweet mezelf dat ik alle gedachten die nieuwsberichten bij me omhooghaalden niet mocht hebben. Het was immers maar nieuws. Ik was een watje dat het me zo aangreep. Ik moest me niet zo aanstellen. Anderen hadden toch ook geen last van het nieuws? Waarom kon ik het dan niet gewoon naast me neerleggen. Nieuws hoorde er gewoon bij. PUNT. Ik heb talloze verhitte discussies gevoerd met verschillende soorten mensen. Nooit met mensen zoals ik, weet ik nu.

Het was belangrijk om te weten wat er in de wereld speelde.

Op een gegeven moment kwam er een ommekeer en hoewel ik niet de exacte cijfers weet denk ik dat ik al zeker vijftien jaar geen nieuws meer kijk. Dat wil zeggen: niet frequent. Ik wil nog wel eens met de kinderen meekijken als het »»»Jeugdjournaal««« opstaat, omdat ik weet dat de grootste gruwelen weg gefilterd worden, maar leuk vind ik het nog steeds niet. Het grijpt me soms te veel naar de keel en dan zit ik met tranen in mijn ogen en een onrustig gevoel op de bank.

Krantenval

Wat betreft het lezen van kranten is het een ander verhaal. Ik lees vrijwel nooit de krant, maar ik heb mezelf meer dan eens een kranten abonnement ‘cadeau’ gedaan. Hoe ironisch! Hoe kan ik mezelf nou zoiets cadeau doen? Laten we het erop houden dat alle keren de verleiding groot was en dat ik daarna eigenlijk ook nooit las. En als ik wel wat las dan waren het vaak de bijlagen omdat ik plaatselijk nieuws nog wel interessant vind. Helaas is dat nieuws in een grote stad als Arnhem soms ook erg confronterend. Gelukkig lopen die abonnementen vaak snel af en dan kan ik even opgelucht ademhalen dat ik niet meer hoef te lezen. Tot ik het mezelf opnieuw aandoe. Vorige week heb ik bijna weer een abonnement genomen. Ja, BIJNA! Tot ik besloot dat als je eenmaal weer een krant hebt gehad je weer twee jaar lang lastig gevallen wordt door allerlei media. Dat hield me wel tegen ;-).

Foto door Markus Winkler op Pexels.com

Overal nieuws

Vroeger was het in zekere zin makkelijk. Als ik geen nieuws wilde kijken dan keek ik niet. Als ik het niet wilde lezen dan hoefde dat niet. Als ik niet wilde dat het zo hard bij me binnenkwam sloot ik me ervan af. Nu is dat echt een heel stuk moeilijker. Laat ik beginnen met te zeggen dat ik zelf vrijwel geen nieuwsberichten lees. Niet op het web en ook niet op de verschillende sociale media. Ik heb daar gewoon geen behoefte aan. Nieuws is voor 99% van de tijd negatief. Zelden komt er positief nieuws in beeld en als het al gebeurt dan is het heel erg kort of wordt het afgezwakt.

Waarom zou ik een groot deel van mijn leven laten beïnvloeden door het slechte nieuws dat journalisten brengen?

Waarom zou ik mezelf vastpinnen aan verschillende media? Blijf nog even bij me, het is niet uit desinteresse.

Nieuws is voor een groot deel marketing, heb ik het idee. Nieuwszenders proberen je te lokken met de mooiste koppen en hopen dan dat je blijft hangen. Laat me je vertellen dat ik het echt helemaal prima als je het volgt, echt! Mijn man volgt ook zo’n beetje al het nieuws dat hij kan volgen. Dat is helemaal oké. Sterker nog: de laatste tijd merk ik dat ik meer behoefte heb aan nieuws en dat ik steeds vaker het nieuws opzoek. Daar kom ik straks op terug, even terug naar het verleden.

Donkerste gedachten

Ik merkte op een gegeven moment op dat mijn leven er moeilijker door werd. Er gebeurden vreselijke ongelukken, er waren afschuwelijke natuurrampen. Criminaliteit nam toen. Mensen werden mishandeld, vermoord, onthoofd. De ene aanslag na de andere kwam in beeld met de daarbij behorende gruwelijke beelden. Het donkere omvatte me en maakte me verdrietiger en gefrustreerder. Ik trok me alle leed van de wereld aan en was er nog dagen- zo niet wekenlang mee bezig. Ik lag er echt letterlijk wakker van en merkte dat ik bang werd voor de wereld. Mijn eigen wereld werd er anders door en mijn gedachten werden steeds donkerder. Ik begreep het niet. Wat was er met me aan de hand?

Foto door Nathan Cowley op Pexels.com

Zelfbehoud

Op een dag besloot ik dat mezelf een heel groot plezier zou doen als ik het niet steeds zou volgen. Het was me wel duidelijk geworden dat ik mijn gevoelens niet kon negeren en dat ik niet helemaal apathisch wilde worden. Om nog enigszins vertrouwen in de wereld te hebben moest ik stoppen met alles kijken en lezen. Dat heeft me heel lang gediend en ik heb daar vooral vorig jaar heel erg veel aan gehad; toen COVID-19 om de hoek kwam kijken en de mensen met honderden tegelijk doodgingen. Toen er duizend-en-een meningen te horen en te lezen waren. Toen er nog meer geoordeeld en veroordeeld werd. Het werd me te veel en ik wist dat het nog wel eens heel lang kon gaan duren. Om de crisis het hoofd te bieden moest ik nog meer kiezen voor zelfbehoud.

Belangrijk nieuws vind je wel

Krijg ik dan helemaal niets mee? Natuurlijk wel! Het echt belangrijke nieuws krijg ik hoe dan ook wel te horen. Wees daar maar zeker van. Ik heb er in het afgelopen jaar regelmatig voor gekozen om nieuwsprogramma’s te volgen, maar daarbij luisterde ik wel naar mijn gevoel. Het journaal bleef uit. Op1 en Beau/Jinek gingen soms aan. Tegenwoordig vind ik De Vooravond erg interessant, maar wel mondjesmaat. Die keuze van toen is een van de beste beslissing ooit geweest, maar pas nu begrijp ik waarom. Was dat makkelijk? Ja, die beslissing wel. Absoluut! Maar de reacties die er vaak op kwamen waren niet altijd even leuk. Inmiddels zal het me een rotzorg wezen.

Ik word echt niet een beter mens als ik elke dag het nieuws kijk. Ik word er ook niet slimmer van, krijg er niet meer kennis van.

Ik krijg tot me wat nodig is (soms nog steeds te veel) en dat is goed genoeg. Ik kan het nieuws niet veranderen, maar ik kan wel mezelf veranderen door het zeer mondjesmaat tot me te nemen.

Sociale media

Het enige probleem op dit moment? Sociale media. Laatst schreef ik over het »»»al dan niet gebruiken van sociale media««« en over dat »»»dé waarheid niet bestaat««« . Dat deed ik omdat ik te maken kreeg met nieuwsberichten waar ik niet om heb gevraagd. Als iemand uit je vriendenlijst (op FB) reageert op een nieuwsbericht dat krijg je die reactie te zien. Helaas is dat niet altijd even vriendelijk. Zegt misschien wel iets over die ‘vrienden’ ;-). Ik wil dat niet lezen en toch krijg ik het te zien. Daarom zeg ik ook: ik krijg nog genoeg mee. Als het niet in mijn eigen tijdlijn is, dan wel via de nieuwslezer op de bank. Ik ben er meestal niet blij mee, maar ik begrijp ook dat hij soms ook nieuws wil delen. Tegenwoordig ben ik in staat om het meteen van me af te laten glijden. Het komt zelfs niet meer door het filter van mijn brein heen.

Hoogsensitief

Nu ik deze – erg lange – blogpost aan het typen ben vraag ik me af of ik het nieuws zou volgen als ik niet hoogsensitief zou zijn. In alle eerlijkheid? Ik weet het niet. Misschien was ik dan wel sensatiebelust geweest, want ik ben in de basis heel erg nieuwsgierig. Ja, ik weet dat ik hiermee suggereer dat de nieuwskijker sensatiebelust is. Dat wil ik dan ook meteen even nuanceren. Het ging over MIJ. Maar mocht je je aangesproken voelen: is het misschien een beetje waar? Dat is natuurlijk aan jezelf om te beoordelen.

Ja, het nieuws meekrijgen is belangrijk, maar het moet niet ten kostte gaan van jezelf. NOOIT! Dus herken jij jezelf hierin, ga dan eens na waarom je het nieuws volgt en of je het zou kunnen minderen. Je moet niets! Dat geldt in dit geval vele kanten op, dus denk erover na.

Sta ik nog achter mijn keuze? Ja, zeker!
Is dat de beste oplossing? Nee, waarschijnlijk in het grote geheel niet. Maar voor mezelf absoluut.

Geplaatst door

Ik ben in 2002 getrouwd met Christiaan. Samen zijn we de ouders van twee kinderen: Elize (2007) en Samuël (2011). Sinds 1998 ben ik chronisch vermoeid en sinds 2007 weet ik dat ik ME/CVS heb. Deze ziekte heeft een zeer grillig verloop en de ene keer heb ik tonnen energie (relatief dan ;-)) en de andere keer lig ik lange tijd overdag op bed. Werken voor een werkgever gaat dan ook niet, maar alle beetjes energie die ik over heb steek ik in schrijven. Ik droom graag groot, maar moet het doen met wat kan. Sinds 2006 ben ik blogger en recensent en sinds 2003 ben ik schrijver. Ik schreef honderden blogs voor verschillende websites, maar focus me nu vooral op mijn eigen. Daarnaast schreef ik meerdere boeken, waarvan er momenteel drie te koop zijn. Belangrijk FEITJE over mij: ik ben freelance corrector geweest, maar ben blind voor mijn eigen schrijffouten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s