Sociale NEEdia

In een heel groot opzicht was het een opluchting om (bijna) al mijn sociale media kanalen dicht te gooien. Eind 2020 had ik al een schifting gemaakt, maar nog niet alles was voor me te accepteren. Zo verwijderde ik mijn Twitteraccount met een erg goed gemoed, maar kon ik Goodreads niet verwijderen, omdat ik het echt niet over mijn hart kon verkrijgen zeven jaar boeken loggen weg te gooien. Het is immers best handig om te weten wanneer je welk boek gelezen hebt. Met mijn bewegingsapps zoals Strava, Menzis Samen Gezond en Virtuagym had ik wat minder moeite, hoewel bij die eerste app tienduizenden kilometers waren gelogd en ik dat dan allemaal kwijt zou zijn.

Ja, ik heb ze allemaal leeg gegooid. Ik was echt zó klaar met alles maar loggen en bijhouden. Ik merkte dat ik veel te veel afhankelijk werd van cijfertjes en dat zij mijn gemoedsrust bepaalden. Ik was een slaaf geworden van al die lijstjes die ik niet eens fatsoenlijk bij kon houden. Pinterest was daarin nog wel het grootste probleem, want er lijkt geen einde te komen aan de hoeveelheid informatie die je kunt toevoegen aan je lijsten en die lijsten zijn ook weer oneindig. Gruwel!

Lijstjesfetish

Vroeger was ik een groot fan van lijstjes en schreef er ooit »»»een blog««« over op Trotse Moeders. Ik noemde het een lijstjesfetish, maar achteraf gezien denk ik dat het meer te maken had met perfectionisme en onhaalbare doelen. Ik dacht dat het me houvast zou geven als ik alles wat ik moest doen kon afstrepen, maar het werkte eigenlijk meer in mijn nadeel. Daarom gruwel ik er inmiddels steeds meer van en heb ik gisteren besloten om niet alleen mijn werkplanner en tijdregistraties (tijdelijk) niet meer te gebruiken, maar om ook meer social media-accounts te sluiten.

Wat dat met elkaar te maken heeft? Op het oog misschien niet veel, maar een sociaal medium als Instagram is voor mij het loggen van mijn leven in beeld. Dat geldt overigens ook voor Facebook en meer nog voor Pinterest, denk ik.

Laat me eerst even weer teruggaan in de tijd.

Foto door C Technical op Pexels.com

December 2020

Aan het einde van het eerste coronajaar had ik besloten mijn sociale media kanalen te sluiten. Ik merkte dat het hele gedoe rondom Covid-19 erg veel met me deed. Ik had moeite met andere mensen en ik had daardoor moeite met mezelf. Ik wilde een jaar lang zonder al die platformen en me focussen op mijn blog; op wat ik wilde en op wat ik voelde. Ik wilde mijn eigen mening formuleren.

Ik heb in december zowel Instagram als Facebook gesloten en ik heb meteen andere media verwijderd. Het werd tijd voor innerlijke rust. Ik was er helemaal klaar voor, maar achterin mijn hoofd zeurde het:

  • Je boek komt in mei uit
  • Je moet het promoten
  • Het verkoopt zich niet vanzelf
  • Je moet zichtbaar zijn
  • Je kunt echt niet weg van sociale media
  • Je bent afhankelijk van sociale media

Angst regeerde, dus besloot ik dat ik rond die tijd wel terug te komen; voor even. Ik hield de rust anderhalve maand vol en zwichtte toen toch weer omdat ik een aantal mensen mistte en dacht dat terugkomen de beste optie was om weer contact te krijgen. BOY, I WAS WRONG. Ik had meteen moeten vluchten, maar toen kwam mijn boek ook al bijna uit, dus was er geen weg terug.

Facebook

Al meteen de eerst dag had ik spijt; ik ervoer meteen weer dat beklemmende gevoel dat ik altijd heb als ik op Facebook ben. Ik zette dat medium als eerste open, want ik had wel door dat FB mij de meeste lezers hier oplevert. Ik kwam er echter al snel achter dat Facebook zijn eigen manier van werken heeft en het stuurde een ongevraagd vriendenverzoek aan iemand met wie ik niets meer heb. Na een hoop heen en weer geklets werden we ‘vrienden’ en had ik mijn eerste grens al overschreden. Daarna volgden er nog veel meer.

Voor ik goed en wel doorhad was ik weer helemaal teruggetrokken in de gedrochten van de wereld van »»»Mark Zuckerberg««« en consorten.

Natuurlijk leverde het me ook wat op (contacten en lezers), maar het woog niet op tegen mijn gemoedsrust. Ik wilde niet continu in de gaten gehouden worden en ik wilde al helemaal niet verteld worden wat ik leuk vind.

Het idee dat Facebook bepaalt of ik in een goede gemoedsrust kom is tot daaraan toen, maar dat Facebook bepaald dat ik in een depressieve mood moet komen gaat me echt te ver.

Big Brother is watching you zonder camera’s in je huis. In een »»»eerdere blog schreef ik hier ook al over«««, maar ik ben nogal hardleers.

Toch sta ik er nu anders in dan toen, berustend, en dat scheelt.

Instagram

Tja, Instagram. Over het algemeen ben ik echt dol op IG. Ik houd van fotograferen en ik houd van delen. Ik houd echter niet van de discussies die er ontstaan naar aanleiding van een post. Ik heb het gevoel dat ik er niet mezelf mag zijn en ik wil nu eenmaal graag dichtbij mezelf blijven. Ik heb het een week geprobeerd om alleen maar foto’s te plaatsen met quotes en het te beperken tot foto’s van mijn omgeving, maar dat gaf me geen voldoening. Resultaat: ook Instagram gesloten.

Voor het geval je het wilt weten: terugkomen op IG en FB heeft me qua promotie helemaal niets opgeleverd, alleen maar nog meer onzekerheid. Het bleek allemaal een illusie dat ik het nodig had. 

Whatsapp

En toen nog het grootste obstakel in mijn leven. Mag ik zeggen dat ik Whatsapp echt haat? *retorische vraag* Ik haat Whatsapp, ik haat het om altijd bereikbaar zijn. Ik haat de onrust van elke moment een bericht kunnen krijgen. Ik haat de meldingen, de trillingen, de geluiden. Ik haat het ook als al die meldingen uit staan en ik wellicht iets mis of te laat reageer. Ik haat het als ik weer eens iets deel wat ik niet wil delen. Ik haat het als mijn man de hele avond wordt lastig gevallen door zijn telefoon, ik haat het als ik word lastiggevallen door zijn telefoon. IK HAAT HET! Punt. Maar ja,

“je moet natuurlijk wel bereikbaar zijn voor anderen”.

Tot ik gisteren dacht: what the f*ck van wie moet dat dan? Is er ergens een grote baas die vindt dat dat moet? Zo ja, dan moet hij er maar voor zorgen dat ik het leuk vind. Ik stond een paar dagen geleden al op het punt het helemaal te verwijderen, maar werd bang dat ik dan nooit meer terug kon komen in groepsapps. Tot ik besefte dat ik die groepsapps…. ja, precies, haat!

Vanaf gisteravond zeven uur (6 april 2021) ben ik officieel bevrijdt van het Whatsapp monster. Vind ik dat alleen maar leuk? Nee, natuurlijk niet, contact hebben met mensen is heel lastig wanneer je geen WhatsApp meer hebt, maar hé in de jaren ’90 hadden we zelfs geen telefoon buiten huis dus ik denk dat ik het wel overleef. Er leiden meerdere wegen naar Rome en in dit geval naar contact.

Tips

Overigens is dit geen verwijt naar jou of naar wie dan ook. Ik heb te dealen met mijn eigen issues, jij hebt de jouwe en dat is helemaal prima. Maar struggle je ook hiermee dan geeft het je wellicht inzicht.

Kijk, ik wil hier niemand voor het hoofd stoten, het is niet mijn intentie om je op welke manier dan ook terecht te wijzen en kwetsen wil ik al helemaal niet. Ik geef alleen mijn visie op mijn social media probleem. Meer niet. Maar mocht je écht willen weten hoe het werkt met sociale media dan wijs ik je onderaan de post graag op een boek en een documentaire die mij hebben doen besluiten diverse accounts te sluiten, dan wel te verwijderen.


TIP 1

In ‘Tien argumenten om je sociale media-accounts nu meteen te verwijderen’ stelt Silicon Valley-pionier Jaron Lanier dat een leven zonder sociale media ons aardiger, verstandiger en gelukkiger maakt. Sociale media hebben de neiging het slechtste in ons naar boven te halen. Ze maken ons dommer, egoïstischer en willozer. Ze misleiden ons met illusies van populariteit en succes. Ze geven ons het idee meer ‘verbonden’ te zijn dan ooit, terwijl we in werkelijkheid van andere mensen vervreemd raken. We denken zelf te kiezen, maar worden voortdurend bestookt met gerichte advertenties en zijn weerloos tegenover algoritmen van de rijkste bedrijven ter wereld, die verdienen aan de manipulatie van hun gebruikers. In tien scherpzinnige argumenten fileert Lanier het kwaad van de sociale media en geeft hij een aanzet tot een rijkere, menselijkere manier van online netwerken.


TIP 2

Geplaatst door

Ik ben in 2002 getrouwd met Christiaan. Samen zijn we de ouders van twee kinderen: Elize (2007) en Samuël (2011). Sinds 1998 ben ik chronisch vermoeid en sinds 2007 weet ik dat ik ME/CVS heb. Deze ziekte heeft een zeer grillig verloop en de ene keer heb ik tonnen energie (relatief dan ;-)) en de andere keer lig ik lange tijd overdag op bed. Werken voor een werkgever gaat dan ook niet, maar alle beetjes energie die ik over heb steek ik in schrijven. Ik droom graag groot, maar moet het doen met wat kan. Sinds 2006 ben ik blogger en recensent en sinds 2003 ben ik schrijver. Ik schreef honderden blogs voor verschillende websites, maar focus me nu vooral op mijn eigen. Daarnaast schreef ik meerdere boeken, waarvan er momenteel drie te koop zijn. Belangrijk FEITJE over mij: ik ben freelance corrector geweest, maar ben blind voor mijn eigen schrijffouten.

2 reacties op ‘Sociale NEEdia

  1. Zelf heb ik dat allemaal niet fb instagram. Juist omdat je dan jezelf een bepaalde plicht oplegt.
    Voor jezelf moet je keuzes maken en opruimen op sociale media is ook innerlijke rust voelen en kennen. Dat is toch belangrijker dan als een gek ieder moment van de dag alles te gaan controleren.
    Whats app of gewoon je gsm moet je gebruiken voor wat het dient. En als iemand je nodig heeft zal deze je ook altijd kunnen bereiken. Al is het met een brief te schrijven.

    Aum Shanthi

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s