SARS-CoV-2 ZELFTEST gedaan met mijn kind

Vandaag heb ik samen met mijn zoon Samuël de zelftest SARS-CoV van Roche gedaan. Hij werd vannacht om vijf uur wakker met keelpijn en moest een beetje hoesten. Nu zijn er de laatste maanden wel vaker wat verkoudheidsklachten geweest in huis, maar voornamelijk bij mijn man en die kan heel makkelijk testen in het ziekenhuis waar hij werkt. Voor de rest van het gezin is het wat lastiger.

Mijn man vond meteen dat ik hem moest laten testen en mijn eerste reactie was: Daar begin ik niet aan, zo vaak kucht hij niet. Tot ik mijn ‘morning pages’ ging schrijven en me besefte dat als ik geen test zou laten doen, zijn klasgenoten en leerkracht ook in het ongewisse zouden blijven. Er kwam dus iets meer verantwoordelijkheid bij kijken dan ik bij voorhand dacht en ik voelde me zeer ongemakkelijk bij het idee dat ik niet eens mag afwachten hoe het zich ontwikkeld. Let wel, dit was in mijn hoofd!

Nu hoor ik allerlei gruwelverhalen over naar de andere kant van de provincie moeten of in ieder geval kilometers van huis; over overvolle teststraten en urenlang wachten waarbij de 1,5 meter regels niet in acht worden genomen. Ik zie dat niet zitten. Alleen al van het idee dat ik misschien twee uur lang rechtop moet staan, krijg ik het al Spaans benauwd. En het idee dat ik waarschijnlijk met échte Covid-patiënten in de rij sta maakt het nog een tikkie erger.

Toch zeurde het in mijn achterhoofd dat ik wel moest.

Ik zocht op internet op of ik verplicht ben om mijn 9-jarige kind te laten testen en ik kwam erachter dat dit niet hoeft als het incidenteel hoest. De tekst is uiteraard een interpretatie van mezelf, je kunt het »»»HIER««« vinden. Nu moet ik erbij zeggen dat de keelpijn natuurlijk een extra klacht is, maar als je midden in de nacht wakker wordt met keelpijn is dat niet heel vreemd. Niet voor mij. Ik besef me terdege dat ik het voor mezelf goed praat, maar het blijft een feit dat als je met dit weer buiten speelt zonder jas, dat een simpele verkoudheid ook nog een optie is. 😉

Toch lees ik onderstaande tekst nu met iets andere ogen dan vanmorgen om half zes.

Kinderen die af en toe hoesten, en kinderen die astma, hooikoorts of chronische luchtwegklachten hebben, hoeven niet getest te worden als ze geen andere klachten hebben. 

Bron: Rijksoverheid.nl

Gelukkig is het zo dat als er problemen zijn en er weer wat ruimte in mijn hoofd ontstaat ik liever op zoek ga naar oplossingen dan te blijven hangen in het probleem. Na bijna 40 jaar grondig onderzoek heb ik geconstateerd dat blijven hangen in negativiteit niet werkt. 🙂 Wat is er wel mogelijk? vroeg ik me af, hoewel ik het antwoord natuurlijk wel wist. Ik zou in eerste instantie toch maar bellen met de GGD om te overleggen – en hoopte heel egoïstisch dat het niet zou hoeven – maar toen kwam mijn man met de optie om een zelftest te doen. Daar had ik zelf ook al aan gedacht, maar ik wist niet zeker op je die al kunt kopen. Ja dus!

Om 1 minuut over acht stond ik als eerste klant bij de apotheek om twee zelftesten te kopen. Inmiddels had ik van alle (niet realistische) stress ook keelpijn gekregen en leek ik meer te snotteren dan normaal. Allemaal volstrekt logisch. :-/

We zagen er allebei wat tegenop. Ik omdat ik geen idee had hoe ik de test moest afnemen en bang was dat ik het niet goed zou doen. Samuël omdat hij het idee van een wattenstaafje in zijn neus maar niets vond. Heb hem maar niet gezegd dat ik vroeger (baby)wattenstaafjes gebruikte om snot uit zijn neus te halen. De tekst in de bijsluiter is vooral erg veel en ik vroeg me af of ik dat wel kon onthouden. Toen ik echter op zoek ging naar een YouTube filmpje (zie onderaan) bleek het heel makkelijk.

Samuël mocht als eerste en ik hield er rekening mee dat het wattenstaafje ver genoeg – maar niet te ver – naar binnen ging. We spraken af dat hij zijn hand op zou steken als ik niet verder mocht en niet zijn hoofd terug zou trekken. Hij vond het maar niets en stak op een gegeven moment zijn hand op. Het wattenstaafje zat gelukkig ver genoeg. Toen ik het wattenstaafje eruit haalde moest hij niezen. Nadat ik de andere kant ook had gedaan liepen de tranen over zijn wangen.

Het was een prikkelende bezigheid, zal ik maar zeggen.

Die tranen kwamen vanzelf, omdat het neusslijmvlies werd geprikkeld. Hij heeft zich kranig geweerd, maar was wel opgelucht toen het voorbij was. Het druppelen was het leukste werk en nadat het eerste streepje roze werd hebben we nog 15 minuten gewacht op de uitslag die ik wel wist.

Ik wilde mezelf in eerste instantie niet testen, maar omdat ik er twee had gekocht besloot ik dat het geen kwaad kon, ook al ben ik al vijf maanden verkouden en hoesterig. Ik heb het wattenstaafje er lekker ver ingeduwd 😉 en begreep wat Samuël bedoelde. Pijnlijk was het echter niet en het leek in de verste verte niet op hersenpeuteren. Wat me wel opviel was dat leek alsof hij in mijn keel uitkwam.

Hoe dan ook: beide testen waren negatief. Ik geloof 97% in deze test (een deel van me uiteraard niet), maar Samuël was er helemaal niet van overtuigd. Dus heb ik hem uitgelegd dat die testen uitvoerig getest zijn en dat die gewoon betrouwbaar zijn. Ondertussen moest ik denken aan het 1 minuut liedje (kijken onderaan de post) van het programma ‘Even tot hier’ en besloot dat maar niet aan Samuël te laten zien. Overigens heb ik inmiddels wel voor beide kinderen een DigiD aangevraagd, zodat ik – als het wel echt nodig is – niet hoef te bellen en zelf kan bepalen wanneer en waar.

Al met al een heerlijke besteding van mijn tijd tijdens het ochtendritueel.

Geplaatst door

Ik ben in 2002 getrouwd met Christiaan. Samen zijn we de ouders van twee kinderen: Elize (2007) en Samuël (2011). Sinds 1998 ben ik chronisch vermoeid en sinds 2007 weet ik dat ik ME/CVS heb. Ik droom graag groot, maar moet het doen met wat kan. Sinds 2003 schreef ik zeventien boeken en in 2006 werd ik blogger, columnist en recensent. Ik schreef honderden posts voor verschillende websites, maar focus me nu vooral op mijn eigen blog. Ik ben nog altijd zoekende naar de "juiste formule". Van de zeventien boeken zijn er momenteel drie gepubliceerd. Belangrijk FEITJE over mij: ik ben freelance corrector geweest, maar ben blind voor mijn eigen schrijffouten.

3 reacties op ‘SARS-CoV-2 ZELFTEST gedaan met mijn kind

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s